Οι ταπεινοί λειχήνες θα μπορούσε να μην γεμίζουν το μάτι, έτσι όπως αναπτύσσονται σαν ξεραμένη κρούστα πάνω σε βράχους και κορμούς. Αποτελεί ασυνήθιστα πλάσματα που αποτελούνται στην πραγματικότητα από δύο διαφορετικούς οργανισμούς -ή έστω έτσι νόμιζαν οι βιολόγοι εδώ και 150 χρόνια. Η σκανδαλιστική αλήθεια που αποκαλύπτεται τώρα είναι ότι οι λειχήνες δεν είναι σπίτι για δύο, αλλά σπίτι για τρεις.
Ήταν το έτος 1867 όταν ελβετός βοτανικός Σάιμον Σβέντενερ πρότεινε τη θεωρία ότι οι λειχήνες αποτελούνται από έναν μύκητα, ο οποίος προσφέρει υγρασία και μια βασική προστατευτική δομή, και ένα φωτοσυνθετικό κυανοβακτήριο ή φύκι, το οποίο προσφέρει ως αντάλλαγμα τα οργανικά σάκχαρα που παράγει με τη βοήθεια της λιακάδας.
Για τον ενάμισι αιώνα που ακολούθησε, οι λειχήνες αποτελούν βασικό μοντέλο για τη μελέτη των συμβιωτικών σχέσεων, μαζί με άλλους συμβιωτικούς οργανισμούς όπως τα κοράλλια (μια συνεργασία ανάμεσα σε μονοκύτταρα φύκη και τους πολύποδες ανθοζώων).
Μακράν πιο ανθεκτικοί από ό,τι θα ήταν τα επιμέρους συστατικά τους από μόνα τους, οι λειχήνες αναπτύσσονται αργά αλλά σταθερά σχεδόν σε κάθε επιφάνεια. Από την Αρκτική μέχρι την πιο άνυδρη έρημο, αυτοί οι μάστορες της επιβίωσης εκτιμάται ότι καλύπτουν γύρω στο 6% της συνολικής επιφάνειας του πλανήτη.
Ménage à trois
Η άγνωστη ως σήμερα αλήθεια για την ταυτότητα των λειχήνων προέρχεται από αμερικανική ερευνητική ομάδα, η οποία είχε την επιθυμία να εξηγήσει γιατί δύο διαφορετικά είδη λειχήνα έδειχναν να είναι πανομοιότυπα από γενετική άποψη, είχαν όμως διαφορετική εμφάνιση και ιδιότητες: το ένα είδος, με την ονομασία Bryoria tortuosa είναι κίτρινο και παράγει μια τοξίνη με την ονομασία βουλπινικό οξύ, ενώ το δεύτερο, με την ονομασία B.fremontii, συνίσταται από τον ίδιο μύκητα και το ίδιο φύκος, παραδόξως όμως είναι σκούρο καφέ και δεν παράγει την τοξίνη.
Η μεγάλη ανακάλυψη ήρθε από γενετικές αναλύσεις που ανίχνευσαν δραστηριότητα γον...
Πηγή/Περισσότερα: in.gr
Ήταν το έτος 1867 όταν ελβετός βοτανικός Σάιμον Σβέντενερ πρότεινε τη θεωρία ότι οι λειχήνες αποτελούνται από έναν μύκητα, ο οποίος προσφέρει υγρασία και μια βασική προστατευτική δομή, και ένα φωτοσυνθετικό κυανοβακτήριο ή φύκι, το οποίο προσφέρει ως αντάλλαγμα τα οργανικά σάκχαρα που παράγει με τη βοήθεια της λιακάδας.
Για τον ενάμισι αιώνα που ακολούθησε, οι λειχήνες αποτελούν βασικό μοντέλο για τη μελέτη των συμβιωτικών σχέσεων, μαζί με άλλους συμβιωτικούς οργανισμούς όπως τα κοράλλια (μια συνεργασία ανάμεσα σε μονοκύτταρα φύκη και τους πολύποδες ανθοζώων).
Μακράν πιο ανθεκτικοί από ό,τι θα ήταν τα επιμέρους συστατικά τους από μόνα τους, οι λειχήνες αναπτύσσονται αργά αλλά σταθερά σχεδόν σε κάθε επιφάνεια. Από την Αρκτική μέχρι την πιο άνυδρη έρημο, αυτοί οι μάστορες της επιβίωσης εκτιμάται ότι καλύπτουν γύρω στο 6% της συνολικής επιφάνειας του πλανήτη.
Ménage à trois
Η άγνωστη ως σήμερα αλήθεια για την ταυτότητα των λειχήνων προέρχεται από αμερικανική ερευνητική ομάδα, η οποία είχε την επιθυμία να εξηγήσει γιατί δύο διαφορετικά είδη λειχήνα έδειχναν να είναι πανομοιότυπα από γενετική άποψη, είχαν όμως διαφορετική εμφάνιση και ιδιότητες: το ένα είδος, με την ονομασία Bryoria tortuosa είναι κίτρινο και παράγει μια τοξίνη με την ονομασία βουλπινικό οξύ, ενώ το δεύτερο, με την ονομασία B.fremontii, συνίσταται από τον ίδιο μύκητα και το ίδιο φύκος, παραδόξως όμως είναι σκούρο καφέ και δεν παράγει την τοξίνη.
Η μεγάλη ανακάλυψη ήρθε από γενετικές αναλύσεις που ανίχνευσαν δραστηριότητα γον...
Πηγή/Περισσότερα: in.gr


































