Με κείμενο που υπογÏάφουν, 140 αÏχαιολόγοι, ιστοÏικοί και μεταπτυχιακοί φοιτητÎÏ‚ του κλάδου, εκφÏάζουν την αντίθεσή τους «σε κάθε απόπειÏα ποινικοποίησης της επιστημονικής άποψης και στοχοποίησης όσων την εκφÎÏουν», με αφοÏμή τη διατÏπωση μιας επιστημονικής υπόθεσης εÏγασίας από την καθηγήτÏια Κλασικής ΑÏχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Ολγα Παλαγγιά, αναφοÏικά με το ανασκαπτόμενο μνημείο στην Αμφίπολη, διατÏπωση που Ï€Ïοκάλεσε - όπως αναφÎÏουν οι υπογÏάφοντες - συνεχιζόμενες επιθÎσεις.
Η Ολγα Παλαγγιά είχε υποστηÏίξει ότι ο τάφος στην Αμφίπολη είναι του 1ου αι. Ï€.Χ. - και όχι του 4ου αι. Ï€.Χ. που λÎει η επικεφαλής των ανασκαφών ΑικατεÏίνη ΠεÏιστÎÏη - και ως εκ τοÏτου δεν θα μποÏοÏσε να είναι «μακεδονικός» με την Îννοια της εποχής του Μ. ΑλεξάνδÏου
«Η αÏχαιολογία, όπως άλλωστε και η ιστοÏία, βασίζει τα ποÏίσματά της σε μια εξαντλητική διαδικασία αναζήτησης, αμφισβήτησης και αναστοχασμοÏ. Δεν επιζητοÏμε την απόλυτη αλήθεια, χτίζουμε πάνω στα εÏωτήματα» αναφÎÏουν, Î¼ÎµÏ„Î±Î¾Ï Î¬Î»Î»Ï‰Î½, οι διαμαÏτυÏόμενοι και Ï€ÏοσθÎτουν:
«Με την παÏÎμβασή μας αυτή θα θÎλαμε να παÏοτÏÏνουμε τόσο τα ΜÎσα Μαζικής ΕνημÎÏωσης όσο και το κοινό τους να αποδεχτοÏν τις ιδιαιτεÏότητες της επιστημονικής συζήτησης. Ο εÏευνητικός στοχασμός και ο επιστημονικός διάλογος μποÏοÏν να μας οδηγήσουν στην πιο καλή κατανόηση του παÏελθόντος, αλλά αδυνατοÏν να μετατÏÎψουν την ιστοÏική γνώση σε άτεγκτο και απαÏάβατο "καθεστώς αλήθειας"».
Καταλήγουν: «Όπως και κάθε άλλο επιστημονικό πόÏισμα, Îτσι και οι δηλώσεις που σχετίζονται με τις Ï€Ïόσφατες αÏχαιολογικÎÏ‚ ανακαλÏψεις υπόκεινται αναπόφευκτα στην κÏίση της επιστημονικής κοινότητας. Η συνεχής επινόηση "εσωτεÏικών εχθÏών" και "δολίων" κινήτÏων πίσω από κάθε ÎκφÏαση ακαδημαϊκής παÏÏησίας όχι μόνον λειτουÏγεί ως πνευματική Ï„ÏοχοπÎδη, αλλά και στεÏεί το ευÏÏ ÎºÎ¿Î¹Î½ÏŒ από αυτό ακÏιβώς το αγαθό που υποτίθεται ότι του εξασφαλίζει: την ανοικτή, απÏόσκοπτη και ειλικÏινή Ï€Ïόσβαση στη γνώση».
Η Ολγα Παλαγγιά είχε υποστηÏίξει ότι ο τάφος στην Αμφίπολη είναι του 1ου αι. Ï€.Χ. - και όχι του 4ου αι. Ï€.Χ. που λÎει η επικεφαλής των ανασκαφών ΑικατεÏίνη ΠεÏιστÎÏη - και ως εκ τοÏτου δεν θα μποÏοÏσε να είναι «μακεδονικός» με την Îννοια της εποχής του Μ. ΑλεξάνδÏου
«Η αÏχαιολογία, όπως άλλωστε και η ιστοÏία, βασίζει τα ποÏίσματά της σε μια εξαντλητική διαδικασία αναζήτησης, αμφισβήτησης και αναστοχασμοÏ. Δεν επιζητοÏμε την απόλυτη αλήθεια, χτίζουμε πάνω στα εÏωτήματα» αναφÎÏουν, Î¼ÎµÏ„Î±Î¾Ï Î¬Î»Î»Ï‰Î½, οι διαμαÏτυÏόμενοι και Ï€ÏοσθÎτουν:
«Με την παÏÎμβασή μας αυτή θα θÎλαμε να παÏοτÏÏνουμε τόσο τα ΜÎσα Μαζικής ΕνημÎÏωσης όσο και το κοινό τους να αποδεχτοÏν τις ιδιαιτεÏότητες της επιστημονικής συζήτησης. Ο εÏευνητικός στοχασμός και ο επιστημονικός διάλογος μποÏοÏν να μας οδηγήσουν στην πιο καλή κατανόηση του παÏελθόντος, αλλά αδυνατοÏν να μετατÏÎψουν την ιστοÏική γνώση σε άτεγκτο και απαÏάβατο "καθεστώς αλήθειας"».
Καταλήγουν: «Όπως και κάθε άλλο επιστημονικό πόÏισμα, Îτσι και οι δηλώσεις που σχετίζονται με τις Ï€Ïόσφατες αÏχαιολογικÎÏ‚ ανακαλÏψεις υπόκεινται αναπόφευκτα στην κÏίση της επιστημονικής κοινότητας. Η συνεχής επινόηση "εσωτεÏικών εχθÏών" και "δολίων" κινήτÏων πίσω από κάθε ÎκφÏαση ακαδημαϊκής παÏÏησίας όχι μόνον λειτουÏγεί ως πνευματική Ï„ÏοχοπÎδη, αλλά και στεÏεί το ευÏÏ ÎºÎ¿Î¹Î½ÏŒ από αυτό ακÏιβώς το αγαθό που υποτίθεται ότι του εξασφαλίζει: την ανοικτή, απÏόσκοπτη και ειλικÏινή Ï€Ïόσβαση στη γνώση».


































