Ντιέγκο Μαραντόνα: 66 χρόνια από τη γέννηση του θρύλου

Έχουν περάσει σχεδόν έξι χρόνια, όμως εκείνος συνεχίζει να βρίσκεται παντού. Σε τοίχους του Μπουένος Άιρες, και όχι μόνο, ζωγραφιές τον δείχνουν να πανηγυρίζει γκολ, να κρατά το παγκόσμιο τρόπαιο ή να έχει την μπάλα στο αριστερό πόδι. Αλλού μένουν φράσεις που τον ταυτίζουν. Από το 1960, η 30ή Οκτωβρίου είναι ξεχωριστή ημερομηνία για την Αργεντινή και για το ποδόσφαιρο. Σαν σήμερα, πριν από 66 χρόνια, γεννήθηκε ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Ήταν ο πρώτος γιος ύστερα από τρεις κόρες, όχι όμως και ο τελευταίος: ακολούθησαν ο Ούγκο και ο Ραούλ.

Η οικογένεια Μαραντόνα πάλευε με τη φτώχεια. Ο νεαρός Ντιέγκο δεν πτοήθηκε. Ήρθε κοντά στο άθλημα που, αρκετά χρόνια αργότερα, θα του πρόσφερε δόξα, χρήμα και την αίσθηση της υπεροχής.

Εκεί που αρχίζει ο μύθος

Στις 30 Οκτωβρίου 1960, στο Λανούς της Αργεντινής, κωμόπολη του Μπουένος Άιρες, γεννήθηκε ο Ντιεγκίτο. Εκείνη η ημέρα έμεινε ως η στιγμή που ο «Θεός» κατέβηκε στη γη. Κανείς δεν φανταζόταν τότε τη μετέπειτα πορεία του.

Ο μικρός Ντιέγκο πέρασε περίεργα και δύσκολα πρώτα χρόνια. Η ζωή του κυλούσε στη Βίλα Φιορίτο, φτωχική γειτονιά λίγο έξω από την πρωτεύουσα της Αργεντινής, μαζί με τους γονείς του, τον Ντιέγκο και τη Ντάλμα Σαλβαδόρα, και τα αδέρφια του.

Το ποδόσφαιρο τον είχε κερδίσει από νωρίς. Πιτσιρικάς ακόμη, μιλούσε στην μπάλα. Το πρώτο του βήμα στο οργανωμένο άθλημα έγινε με τους Los Cebollitas, όνομα που στη γλώσσα του Μαραντόνα σήμαινε «Τα Κρεμμυδάκια». Η συνοικιακή ομάδα, με τον ασυνήθιστο τίτλο, ήταν το πρώτο κάλεσμα προς τον Αργεντινό θρύλο.

Στα 9 του φόρεσε τη φανέλα των Los Cebollitas και από την πρώτη στιγμή φάνηκε το ταλέντο του. Ακολούθησε η ένταξη στις ακαδημίες της Αργεντίνος Τζούνιορς, όπου άφησε στο γήπεδο τα πρώτα διαπιστευτήρια.

Το μεγάλο βήμα στη Μπόκα

Πέντε χρόνια στην Αργεντίνος, 116 γκολ σε 166 ματς, και ήρθε η στιγμή της επόμενης στροφής. Η Μπόκα Τζούνιορς είχε μαγευτεί από τις ικανότητες του μικρού Ντιεγκίτο. Στις 20 Φεβρουαρίου 1981 τον έκανε δικό της.

Με τη φανέλα της Μπόκα ο μύθος άρχισε να γράφεται και το όνομα να γίνεται γνωστό παντού. Στο πρωτάθλημα της Αργεντινής ο «pibe de oro» ήταν πρώτος σκόρερ πέντε συνεχόμενες χρονιές. Η επίδοση παραμένει ρεκόρ.

Το αποτέλεσμα ήταν εισιτήριο για την Ισπανία και την Μπαρτσελόνα. Εκεί τα πράγματα δεν κύλησαν όπως τα περίμενε. Η θητεία στην Ιβηρική σημαδεύτηκε από ηπατίτιδα, που τον άφησε εκτός αγωνιστικής δράσης για τέσσερις μήνες, και από εντάσεις και τραυματισμούς, κυρίως τη δεύτερη χρονιά.

Στις 5 Μαΐου 1984, στον τελικό του Κυπέλλου, οι Καταλανοί συναντούσαν ξανά την Μπιλμπάο του «χασάπη». Το ραντεβού το περίμεναν όλοι με μεγάλη ανυπομονησία. Όσα έγιναν εκείνη την ημέρα χωρούν σε μία λέξη: χάος. Τα χτυπήματα έπεφταν το ένα μετά το άλλο και ο Ντιεγκίτο βρέθηκε στο κέντρο. Ματωμένα πρόσωπα, φορεία στον αγωνιστικό χώρο και χτυπήματα βγαλμένα από ταινία έφτιαχναν το σκηνικό.

Το ματς έμεινε γνωστό ως «la batalla del Bernabéu», δηλαδή «η μάχη του Μπερναμπέου». Η σύγκρουση συνεχίστηκε στη μικτή ζώνη και στην αίθουσα Τύπου, με δηλώσεις και από τις δύο πλευρές. Ο Ντιέγκο Μαραντόνα μίλησε χωρίς περιστροφές: «Όλα ξεκίνησαν με την άσεμνη χειρονομία που μου έκανε ο Νούνιεθ. Γενικά είχα θέματα με τους Νούνιεθ, Σόλα, Σαράμπια και Γκοϊκοετσέα. Όλοι ήρθαν προς το μέρος μου και συνέβη ό,τι συνέβη».

Ύστερα πήρε τον λόγο η ισπανική ομοσπονδία. Επέβαλε τρεις αγωνιστικούς μήνες εκτός από κάθε επίσημη ισπανική διοργάνωση στους Μαραντόνα, Κλος, Μιγκέλι, Σαράμπια, Γκοϊκοετσέα και Ντε Αντρές. Κάπως έτσι, δίπλα στη διαδρομή του Ντιεγκίτο στην Μπαρτσελόνα, άρχισε να μπαίνει η λέξη «τέλος».

Στη Νάπολι, πλάι σε έναν θεό

Στον ιταλικό νότο η άφιξη του Ντιεγκίτο είχε τρελάνει τους πάντες. Ήξεραν πως ζούσαν δίπλα σε έναν «Θεό».

Με τα χρώματα της ιταλικής ομάδας άγγιξε επιδόσεις που έμοιαζαν με θαύμα. Μέσα στο γήπεδο φαινόταν να έρχεται από αλλού. Το ότι η Νάπολι δεν συγκαταλεγόταν στις υπερδυνάμεις της Ιταλίας μεγάλωσε ακόμη περισσότερο όσα κατάφερε στη συνέχεια.

Τη σεζόν 1986-87 πήρε το πρωτάθλημα Ιταλίας και το Κύπελλο. Η Νάπολι έκανε το νταμπλ. Το 1988-89 οι «παρτενοπέι» κατέκτησαν το Κύπελλο UEFA. Την επόμενη χρονιά ήρθε το δεύτερο πρωτάθλημα της ιστορίας τους, το τελευταίο μέχρι σήμερα.

Τα σημάδια με την εθνική Αργεντινής

Δύο πράγματα κρατούν τον Μαραντόνα στην ιστορία: το «χέρι του Θεού» και το Μουντιάλ του 1986.

Το αριστερό χέρι, το «χέρι του Θεού», έμεινε ως η πιο δοξασμένη παρανομία στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Αργεντινή εναντίον Αγγλίας, 51ο λεπτό, το ματς είναι στο 0-0. Ο Στιβ Χοτζ προσπαθεί άτσαλα να γυρίσει την μπάλα στον Πίτερ Σίλτον. Ο Μαραντόνα μυρίζεται την ευκαιρία. Προτού ο Σίλτον, αρκετούς πόντους ψηλότερος, προλάβει να τον σκεπάσει, χτυπά την μπάλα με τη γροθιά και τη στέλνει στα δίχτυα.

Μετά το γκολ είχε δηλώσει: «Αν αυτό ήταν χέρι, τότε ήταν το χέρι του Θεού». Η φράση έγραψε ιστορία.

Κανείς δεν αφήνει στην άκρη και το δεύτερο γκολ κόντρα στην Αγγλία. Τέρμα που μοιάζει με έργο τέχνης και μνημονεύεται μέχρι σήμερα. Με το σκορ στο 1-0, ο τότε 26χρονος άσος παίρνει την μπάλα πίσω από το κέντρο, προσπερνά όποιον βρίσκει μπροστά του και σκοράρει ένα γκολ που αναδείχθηκε το κορυφαίο του αιώνα. Η έκφραση του δημοσιογράφου στην περιγραφή έμεινε μοναδική: «Ευχαριστούμε, Θεέ, για το ποδόσφαιρο, για τον Μαραντόνα…». Η γαλλική εφημερίδα L'Équipe τον είδε σε εκείνο το παιχνίδι ως «μισός διάολος, μισός άγγελος».

Στον τελικό η Αλμπισελέστε νίκησε 3-2 και κατέκτησε το τελευταίο της Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο Ντιέγκο δεν έφυγε ποτέ από τις καρδιές εκατομμυρίων Αργεντινών.

Ατάκες που δεν ξεχάστηκαν

«Το να νικάς την Ρίβερ είναι σαν να σε ξυπνάει η μαμά σου το πρωί με ένα φιλί. Ένα ντέρμπι της Μπόκα με την Ρίβερ είναι σαν να κοιμάσαι με την Τζούλια Ρόμπερτς».

«Όταν μου λένε πως είμαι ο θεός, τους λέω πως κάνουν λάθος. Εγώ είμαι απλά ένας ποδοσφαιριστής. Ο Θεός είναι ο Θεός και εγώ είμαι ο Ντιέγκο».

«Ναι, τσακώθηκα με τον Πάπα. Τσακώθηκα με τον Πάπα, επειδή ήμουν στο Βατικανό και έβλεπα παντού χρυσό και λίγο μετά τον άκουσα να λέει ότι η Εκκλησία ανησυχούσε για τα φτωχά παιδιά. Τότε πούλα το χρυσό φίλε, κάνε κάτι!».

Για τον θάνατο είχε πει: «Όταν αποφασίσει ο Θεός ότι είναι η στιγμή, θα έρθει σε εμάς».

Ο «Θεός» σε στιγμές σπάνιας ποδοσφαιρικής ομορφιάς

Μείνετε σε επαφή μαζί μας:
Κάντε like κι ακολουθήστε τη σελίδα μας στο Facebook
Στο Twitter: Follow