Το ελληνικό μπάσκετ βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Αποκαλύψεις για αγώνες που φέρονται ως στημένοι έχουν φέρει πολύ βαρύ κλίμα στο άθλημα και ανεβάζουν με επείγοντα τρόπο το θέμα της επόμενης ημέρας στην Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Όσο δοκιμάζονται η αξιοπιστία των διοργανώσεων και η εμπιστοσύνη των φιλάθλων, τόσο μεγαλώνει η ανάγκη για κινήσεις που θα δείξουν μια καινούρια αρχή.
Σε τέτοιο περιβάλλον συζητείται η ανάληψη μεταβατικής ηγεσίας από τον Παναγιώτη Γιαννάκη, ιδέα που βρίσκει απήχηση σε ευρύ κύκλο. Ο «Δράκος» του ελληνικού μπάσκετ κρατά ένα σπάνιο ατού: απολαμβάνει τεράστια εκτίμηση στον αθλητικό χώρο, το όνομά του έχει δεθεί με τις σπουδαιότερες στιγμές της Εθνικής ομάδας και η αγάπη του για το άθλημα έχει φανεί σε βάθος χρόνου.
Η προσωπικότητα, η διαδρομή ως παίκτη και προπονητή και η θεσμική παρουσία στον χώρο σχηματίζουν εικόνα ικανή να στηρίξει την εμπιστοσύνη σε δύσκολη συγκυρία. Αυτό που χρειάζεται σήμερα το άθλημα είναι μια φυσιογνωμία που να συσπειρώνει, να λειτουργεί αυτόνομα και να βάζει το κοινό καλό μπροστά από πρόσωπα, παρατάξεις και ισορροπίες.
Για την αποστολή αυτή ο Παναγιώτης Γιαννάκης συγκεντρώνει τα απαιτούμενα χαρακτηριστικά. Η αφοσίωσή του στο μπάσκετ δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση και η πορεία του έχει χτίσει ισχυρό απόθεμα κύρους.
Η ενεργοποίησή του, πάντως, δεν μπορεί να αποκοπεί από μία διοίκηση Πρωτοδικείου και από την παραίτηση κάθε σημερινού μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου. Ακόμη και με την καλύτερη διάθεση, και ακόμη κι αν τα μέλη της διοίκησης εκτιμούν ότι δεν φέρουν προσωπική ευθύνη για όσα έρχονται στο φως, η συνολική εικόνα της Ομοσπονδίας έχει πλέον βαρύνει.
Για το μεγαλύτερο μέρος των φιλάθλων, το σκάνδαλο αγγίζει έτσι κι αλλιώς το σύνολο της διοίκησης του αθλήματος, τουλάχιστον ως προς τη θεσμική ευθύνη και την αξιοπιστία. Κάτι τέτοιο δεν σημαίνει ότι αποδίδονται ποινικές ευθύνες σε πρόσωπα και δεν προκαταλαμβάνει την έκβαση οποιασδήποτε έρευνας. Δείχνει, ωστόσο, ότι η εμπιστοσύνη δεν αποκαθίσταται χωρίς πρωτοβουλίες ανάλογες με τη σοβαρότητα της κατάστασης.
Δύσκολα πείθει για το ξεκίνημα μιας νέας εποχής η παραμονή του ίδιου Διοικητικού Συμβουλίου, λες και δεν μεσολάβησε τίποτα. Το ζητούμενο δεν είναι πρόωρες καταδικαστικές κρίσεις ούτε να υποκατασταθεί το έργο των αρμόδιων αρχών. Είναι να διασφαλιστεί λειτουργία της Ομοσπονδίας απαλλαγμένη από σκιές και από αμφιβολίες ως προς την αποφασιστικότητά της να σταθεί απέναντι σε ό,τι πλήττει την ακεραιότητα των αγώνων.
Λύση θα μπορούσε να είναι μια διοίκηση ευρείας αποδοχής, με τον Παναγιώτη Γιαννάκη επικεφαλής, ως θεσμική διέξοδος. Ο προσανατολισμός θα ήταν η εξέταση κάθε καταγγελίας, η προστασία των διοργανώσεων από φαινόμενα χειραγώγησης αγώνων και η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των αθλητών, των συλλόγων, των παραγόντων και των φιλάθλων.
Καθοριστικό ρόλο έχει το ποιος θα τεθεί επικεφαλής. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης μπορεί να δώσει σε μια τέτοια προσπάθεια το κύρος που χρειάζεται. Ο λόγος δεν είναι ότι βρίσκεται πέρα από κάθε έλεγχο ή κριτική. Είναι ότι η αθλητική του πορεία τού δίνει έρεισμα να κερδίσει την εμπιστοσύνη προσώπων που δεν έχουν τις ίδιες απόψεις ούτε την ίδια διαδρομή.
Πιο ψηλά από διοικήσεις, αξιώματα και πρόσωπα στέκει το ίδιο το άθλημα. Έχει δώσει σε όλους τους Έλληνες στιγμές κορυφαίας εθνικής υπερηφάνειας. Αυτό μένει ανέπαφο και δεν κηλιδώνεται.

































