58ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: Ταινίες «γίνονται» εικαστικά έργα

Κινηματογραφούνται οι ιδέες; Ζωγραφίζονται οι κινηματογραφικές ταινίες; Εν αρχή ην ο λόγος. Αυτός της Σιμόν Βέιλ. Η "ανάγκη για ρίζες" - μια διακήρυξη καθηκόντων απέναντι στον άνθρωπο και την κοινωνία". Αυτός, τον οποίο η διοίκηση του 58ου φεστιβαλ κινηματογράφου "δανείστηκε" από την Γαλλίδα φιλόσοφο για να τον κάνει πυξίδα για την επιλογή των 14 ταινιών του φετινού Διεθνούς Διαγωνιστικού Τμήματος. Οι εικόνες- έπονται. Πρώτα οι κινούμενες- του σινεμά, ύστερα οι σταθερές.... -των εικαστικών.

Το 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης που προτείνει φέτος έναν ανατρεπτικό τρόπο να προσεγγίσουμε το σινεμά ανέθεσε σε 14 νέους Έλληνες εικαστικούς να δουν ο καθένας από μια ταινία του Διεθνούς Διαγωνιστικού Τμήματος και να φιλοτεχνήσουν ένα έργο εμπνευσμένο από αυτήν. Οι 14 ταινίες έγιναν το υλικό μιας πρωτότυπης έκθεσης.

Σ' όλους ζητήθηκε να χρησιμοποιήσουν και αυτοί την ίδια πυξίδα: το βιβλίο της Σιμόν Βέιλ, που διατρέχει τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, θέτει υπό αμφισβήτηση τις θεμελιώδεις πλάνες του, και αναλύει την ασθένεια του "ξεριζώματος" που τον έχει πλήξει, διακηρύσσοντας πως το "ρίζωμα είναι η σημαντικότερη αλλά και η πλέον παραγνωρισμένη ανάγκη της ανθρώπινης ψυχής". Στους 14 καλλιτέχνες ζητήθηκε να χρησιμοποιήσουν και αυτοί την ίδια πυξίδα: το βιβλίο της Σιμόν Βέιλ.

«Η επεξεργασία των κινηματογραφικών συμβόλων και η εικαστική τους ανασύνταξη διαμόρφωσε τελικά μια πολύπλοκη καλλιτεχνική συνθήκη», σημειώνει ο επιμελητής της έκθεσης - ο διευθυντής του Φεστιβαλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Ορέστης Ανδρεαδάκης, υπογραμμίζοντας πως «η σπαρακτική φράση της Βέιλ ("το ρίζωμα είναι η σημαντικότερη αλλά και η πλέον παραγνωρισμένη ανάγκη της ανθρώπινης ψυχής") που είναι στον πυρήνα των 14 ταινιών του Διαγωνιστικού Τμήματος, μάς βοήθησε να περιηγηθούμε ανάμεσά τους, εντοπίζοντας ερωτήματα που έθεσε η Γαλλίδα φιλόσοφος πριν από 70 χρόνια και μένουν ακόμα ανοιχτά.

Το να διαλέγεις ταινίες εξάλλου -αλλά και έργα τέχνης- ...

Πηγή/Περισσότερα: in.gr