Το 18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης πλημμυρίζει από μουσική

Μουσική και ντοκιμαντέρ αποτελούν ταιριαστό ζευγάρι. Η ζωή των μουσικών, η ιστορία ενός είδους μουσικής, ο ήχος, ο ρυθμός, το τραγούδι, αποτελούν στοιχεία που προσελκύουν πολλούς κινηματογραφιστές.

Κάτι που αποδεικνύει περίτρανα το 18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, όπου δεν ήταν λίγα τα μουσικά ντοκιμαντέρ ή τα ντοκιμαντέρ για μουσικές προσωπικότητες που βρήκαν τη θέση τους στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ.

Στο Τζάνις: Το Κορίτσι που τραγουδάει τα μπλουζ της Έιμι Μπεργκ έχουμε μια μάλλον κλασική βιογραφία της θρυλικής Τζάνις Τζόπλιν. Τα δύσκολα χρόνια στο σχολείο, η προσπάθεια να εντοπίσει τη θέση της στη μουσική, η μάχη της με τα ναρκωτικά, η ανάγκη της για αποδοχή και αγάπη αποτελούν στοιχεία που αναδεικνύονται μέσα από συνεντεύξεις με φίλους και γνωστούς της, αλλά και μέσα από τις επιστολές της ίδιας της Τζάνις στους δικούς της ανθρώπους. Παράλληλα, εξέχουσα θέση έχει η φωνή και η μουσική της, καθώς το ντοκιμαντέρ περιλαμβάνει αρχειακό υλικό από εμφανίσεις της Τζόπλιν σε συναυλίες που έμειναν στην ιστορία της μουσικής.

Οι τελευταίοι ίσως αυθεντικοί μπλουζίστες του Μισσισίπη «αποκαλύπτονται» στο ντοκιμαντέρ I am the blues. Ηλικιωμένοι πλέον (οι περισσότεροι έχουν ξεπεράσει τα 80), αφηγούνται ιστορίες από το παρελθόν, μοιράζονται τα μυστικά της τέχνης τους, εμφανίζονται σε αυτοσχέδια μπαράκια στο Δέλτα του Μισσισιπή και της Λουιζιάνα και το κυριότερο: συνεχίζουν να παίζουν μουσική γιατί αυτή ορίζει την ίδια τους την ύπαρξη.

Από τη blues στη τζαζ. Στο For My Sisters μία μουσικός που μένει στην Αυστρία ξεκινά ένα ταξίδι στις ΗΠΑ, στα χνάρια τριών γυναικών - ινδαλμάτων της, τριών μεγάλων φωνών της τζαζ μουσικής. Θα μάθει αρκετά πράγματα για αυτές, αλλά θα ανακαλύψει και αρκετά στοιχεία της αφροαμερικανικής ιστορίας που καθόρισε την τζαζ.

Ο σκηνοθέτης Βασίλης Κατσούπης παρακολουθεί τις προσπάθειες του Larry Gus να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Με αστείρευτο χιούμορ παρουσιάζει -στο ντοκιμαντέρ...

Πηγή/Περισσότερα: in.gr