Ο Μάριο Βάργκας Λιόσα και το «χαρακίρι» της Ελλάδας

Με ιδιαίτερα κριτικό βλέμμα αντιμετωπίζει τις εξελίξεις στην Ελλάδα ο περουβιανός συγγραφέας Μάριο Βάργκας Λιόσα.

Με άρθρο του στην El Pais με τίτλο «Χαρακίρι», ο νομπελίστας συγγραφέας αναφέρεται στο «χαρακίρι» χωρών της Λατινικής Αμερικής, όπως η Αργεντινή και η Βενεζουέλα, χώρες πλούσιες, προηγμένες και πρωτοπόρες μέχρι που βρέθηκε στον δρόμο τους ο Περονισμός και ο Τσάβες αντίστοιχα.

Αλλά και στην Ευρώπη δεν είναι άγνωστη αυτή η γιαπωνέζικη πρακτική, συνεχίζει, αναφερόμενος στην Ιταλία του Μουσολίνι και τη Γερμανία του Χίτλερ.

«Το πλέον πρόσφατο παράδειγμα φαίνεται να είναι η Ελλάδα, όπου με ελεύθερες εκλογές ήρθε στην εξουσία με 36% ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα δημαγωγικό και λαϊκιστικό κόμμα της άκρας αριστεράς, ο οποίος έκανε συμμαχία με ένα αντιευρωπαϊκό και ακροδεξιό κόμμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε την υπόσχεση στους έλληνες επανάσταση και παράδεισο.

» Στην καταστροφική κατάσταση που είναι η χώρα, η οποία υπήρξε το λίκνο της Δημοκρατίας και του δυτικού πολιτισμού, ίσως να είναι κατανοητή αυτή η βλοσυρή κάθαρση του εκλογικού σώματος» συνεχίζει.

Ο ίδιος αναφέρεται αναλυτικά στα δεινά που έχει υποστεί η Ελλάδα τα τελευταία 5 χρόνια: λιτότητα, πτώση 25% του ΑΕΠ, ένα πολύ μεγάλου μεγέθους δημόσιο χρέος, κατάρρευση των υπηρεσιών υγείας και παιδείας.

«Αν ακούσει κανείς τους ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ και τον εμπνευσμένο αρχηγό τους -τον νέο πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα- αυτή η κατάσταση δεν οφείλεται στην ανικανότητα και την χωρίς φρένο διαφθορά των κυβερνήσεων των περασμένων δεκαετιών, οι οποίες με παραληρηματική απαλλαγή ευθυνών παρουσίαζαν ψεύτικα οικονομικά στοιχεία στην ΕΕ για να κρύψουν τις απάτες τους, αλλά στη λιτότητα που επέβαλαν οι διεθνείς οργανισμοί.»

Ο συγγραφέας προβλέπει, πάντως, ότι οι προεκλογικές δεσμεύσεις θα μπουν στο αρχείο, δεδομένου ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε την ευθύνη της διακυβέρνησης. Κάτι ανάλογο -λέει- έκανε και ο Φρανσουά Ολάντ στην Γαλλία όταν έγινε πρόεδρος.

«Αν όχι, η Ελλάδα είναι αντιμέτωπη με τη χρεοκοπία, την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ και θα βουλιάξει στην υπανάπτυξη» εκτιμά.

Ο Λιόσα αναφέρεται επίσης στην Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ιρλανδία και τις δικές τους θυσίες και αναρωτιέται γιατί πρέπει ο Ισπανός να πληρώσει τα λάθη των ελληνικών κυβερνήσεων, πέραν των λαθών της δικής του κυβέρνησης.

Για τον ίδιο, δεν ευθύνεται η Γερμανία για τα ερείπια οικονομιών του ευρωπαϊκού νότου. «Η Γερμανία είχε συνετές και ικανές κυβερνήσεις και όταν οι άλλες χώρες το έριχναν έξω, εκείνη αναπτυσσόταν και δυνάμωνε».

Υπενθυμίζει μάλιστα το γεγονός ότι η Γερμανία κλήθηκε να αναστήσει το «πτώμα» της Ανατολικής Γερμανίας με θυσίες χωρίς να ζητήσει βοήθεια από κανέναν.

Η Μέρκελ είναι αφοσιωμένη στον ευρωπαϊκό σκοπό και το αποδεικνύει ο γενναιόδωρος και επίμονος τρόπος με τον οποίο εκφράζει υποστήριξη στ ευρωπαϊκό οικοδόμημα, λέει.

«Μόνο ο πολλαπλασιασμός των στερεοτύπων και ιδεολογικών μύθων εξηγεί το φαινόμενο της φροϋδικής μεταφοράς που οδηγεί την Ελλάδα (και όχι μόνο) στο να κατηγορεί την πιο αποτελεσματική χώρα της ΕΕ για τις καταστροφές που προκάλεσαν οι πολιτικοί της, τους οποίους οι πολίτες ανέδειξαν με την ψήφο τους και που έφεραν τη χώρα στη δεινή κατάσταση στην οποία είναι» καταλήγει.

Επιμέλεια: Απόστολος Ρουμπάνης