Σε Îνα πελώÏιο σκηνικό του ΜόντÏεαλ, ο σκηνοθÎτης ΡόμπεÏÏ„ ΖεμÎκις εÏγάζεται σκληÏά για να ζωντανÎψει ξανά Îνα κτίÏιο και μία χÏονική στιγμή που Îχουν πια χαθεί.
Ο Ï€Ïωταγωνιστής της ταινίας, Τζόσεφ ΓκόÏντον-ΛÎβιτ, στÎκεται στο χείλος μίας γιγαντιαίας ταÏάτσας που Îχει φτιαχτεί από ατσάλι και τσιμÎντο, ατενίζοντας Îναν παÏόμοιο γκÏεμό πάνω από Îνα γήπεδο ποδοσφαίÏου μÎσα στο απÎÏαντο μιας Ï€Ïάσινης οθόνης.
ΠαÏ'Â’ όλα αυτά, ο χαÏακτήÏας του, δεν Îχει τις ειδικÎÏ‚ δυνάμεις που συναντάμε στους κλασικοÏÏ‚ υπεÏήÏωες. ΑντιθÎτως, είναι εξοπλισμÎνος με Îνα όνειÏο και την πεποίθηση ότι όλα είναι πιθανά – καθώς ετοιμάζεται να πεÏπατήσει σε Îνα σÏÏμα που συνδÎει δÏο από τους ψηλότεÏους Ï€ÏÏγους στη Γη.
Δείτε αποκλειστικά το Ï„ÏÎιλεÏ
Η επιλεγμÎνη χÏονική στιγμή του ΖεμÎκις (ιστοÏικά) είναι τις Ï€ÏωινÎÏ‚ ÏŽÏες της 7ης ΑυγοÏστου 1974 όπου Îνας μοναχικός γάλλος ακÏοβάτης, ο Φιλίπ Πετίτ, απογείωσε τη φαντασία του κόσμου με Îναν φαινομενικά αδÏνατο «πεÏίπατο» ανάμεσα στους Δίδυμους Î ÏÏγους του World Trade Center της ÎÎας ΥόÏκης.
ΠεÏίπου 40 χÏόνια μετά, χÏησιμοποιώντας την τελευταία λÎξη των οπτικών εφΠκαι της 3D και IMAX τεχνολογίας (καθώς και πελώÏιων σκηνικών), ο ΖεμÎκις και ο ΓκόÏντον-ΛÎβιτ, με τη βοήθεια μίας μικÏής στÏατιάς τεχνικών και ειδικών, ζωντανεÏουν πάλι εκείνη όταν η ταινία The Walk μπαίνει στην τελευταία εβδομάδα παÏαγωγής της. Και οι ίδιοι κατοÏθώνουν κάτι φαινομενικά αδÏνατο: να φÎÏουν τους δÏο χαμÎνους Ï€ÏÏγους «στη ζωή».
Μόνο στον κινηματογÏάφο είναι πιθανό κάτι Ï„Îτοιο.
Στο πλατό, ο ΓκόÏντον-ΛÎβιτ (Inception) μιλάει για τη δική του συμμετοχή στο εγχείÏημα αυτό και πώς ταυτίζεται με τη διαδικασία. «ΥπάÏχουν πολλÎÏ‚ ομοιότητες», λÎει, συγκÏίνοντας την ακÏοβασία με την υποκÏιτική. «Όταν παίζεις σε μία ταινία επικÏατεί το χάος γÏÏω σου... Ï€ÏÎπει να διαχωÏίζεις τα Ï€Ïάγματα και να μην το σκÎφτεσαι. Το ίδιο συμβαίνει και πάνω στο σÏÏμα. Έμαθα λίγα Ï€Ïάγματα γι’ αυτό και είναι το ίδιο. Αν αÏχίσεις να σκÎφτεσαι «είμαι ψηλά» ή «μποÏεί να χάσω την ισοÏÏοπία μου, είμαι τελειωμÎνος» τότε είσαι σίγουÏα τελειωμÎνος.
Αλλά η ταινία είναι και μία αναζήτηση γÏÏω από τους λόγους που οδήγησαν σε αυτό τον πεÏίφημο «πεÏίπατο», μαζί με τις Ï€Ïώτες παιδικÎÏ‚ εμμονÎÏ‚ του Πετίτ, τις ÏομαντικÎÏ‚ του πεÏιπÎτειες και τη Ïευστή σχÎση του με την υποκατάστατη πατÏική φιγοÏÏα που είχε, τον Πάπα ΡοÏντι που υποδÏθηκε ο Μπεν Κίνγκσλεϊ.
Όσο για τους Δίδυμους Î ÏÏγους και την Ï„Ïαγωδία της 11ης ΣεπτεμβÏίου, και ο ΓκόÏντον-ΛÎβιτ και ο ΖεμÎκις βλÎπουν την ταινία The Walk ως αφιÎÏωμα, που σε συνδυασμό με τα εγκαίνια του Î ÏÏγου της ΕλευθεÏίας, ÎÏχεται σε ιδιαίτεÏα κατάλληλη στιγμή.
«Η ταινία είναι μία εÏωτική επιστολή Ï€Ïος τους Δίδυμους Î ÏÏγους» λÎει ο ΖεμÎκις.
«Είναι παÏόντες στην ταινία ως χαÏακτήÏες. ΆÏα Ï€Ïόκειται και για Îναν φόÏο τιμής. Στην Ï„Ïαγική ιστοÏία αυτών των κτιÏίων, αυτή είναι μία λαμπεÏή και ανθÏώπινη στιγμή. Îομίζω ότι και αυτό είναι κάτι που Ï€ÏÎπει να θυμόμαστε».
Η ταινία θα κυκλοφοÏήσει στις αίθουσες σε διανομή Feelgood.
Ο Ï€Ïωταγωνιστής της ταινίας, Τζόσεφ ΓκόÏντον-ΛÎβιτ, στÎκεται στο χείλος μίας γιγαντιαίας ταÏάτσας που Îχει φτιαχτεί από ατσάλι και τσιμÎντο, ατενίζοντας Îναν παÏόμοιο γκÏεμό πάνω από Îνα γήπεδο ποδοσφαίÏου μÎσα στο απÎÏαντο μιας Ï€Ïάσινης οθόνης.
ΠαÏ'Â’ όλα αυτά, ο χαÏακτήÏας του, δεν Îχει τις ειδικÎÏ‚ δυνάμεις που συναντάμε στους κλασικοÏÏ‚ υπεÏήÏωες. ΑντιθÎτως, είναι εξοπλισμÎνος με Îνα όνειÏο και την πεποίθηση ότι όλα είναι πιθανά – καθώς ετοιμάζεται να πεÏπατήσει σε Îνα σÏÏμα που συνδÎει δÏο από τους ψηλότεÏους Ï€ÏÏγους στη Γη.
Δείτε αποκλειστικά το Ï„ÏÎιλεÏ
Η επιλεγμÎνη χÏονική στιγμή του ΖεμÎκις (ιστοÏικά) είναι τις Ï€ÏωινÎÏ‚ ÏŽÏες της 7ης ΑυγοÏστου 1974 όπου Îνας μοναχικός γάλλος ακÏοβάτης, ο Φιλίπ Πετίτ, απογείωσε τη φαντασία του κόσμου με Îναν φαινομενικά αδÏνατο «πεÏίπατο» ανάμεσα στους Δίδυμους Î ÏÏγους του World Trade Center της ÎÎας ΥόÏκης.
ΠεÏίπου 40 χÏόνια μετά, χÏησιμοποιώντας την τελευταία λÎξη των οπτικών εφΠκαι της 3D και IMAX τεχνολογίας (καθώς και πελώÏιων σκηνικών), ο ΖεμÎκις και ο ΓκόÏντον-ΛÎβιτ, με τη βοήθεια μίας μικÏής στÏατιάς τεχνικών και ειδικών, ζωντανεÏουν πάλι εκείνη όταν η ταινία The Walk μπαίνει στην τελευταία εβδομάδα παÏαγωγής της. Και οι ίδιοι κατοÏθώνουν κάτι φαινομενικά αδÏνατο: να φÎÏουν τους δÏο χαμÎνους Ï€ÏÏγους «στη ζωή».
Μόνο στον κινηματογÏάφο είναι πιθανό κάτι Ï„Îτοιο.
Στο πλατό, ο ΓκόÏντον-ΛÎβιτ (Inception) μιλάει για τη δική του συμμετοχή στο εγχείÏημα αυτό και πώς ταυτίζεται με τη διαδικασία. «ΥπάÏχουν πολλÎÏ‚ ομοιότητες», λÎει, συγκÏίνοντας την ακÏοβασία με την υποκÏιτική. «Όταν παίζεις σε μία ταινία επικÏατεί το χάος γÏÏω σου... Ï€ÏÎπει να διαχωÏίζεις τα Ï€Ïάγματα και να μην το σκÎφτεσαι. Το ίδιο συμβαίνει και πάνω στο σÏÏμα. Έμαθα λίγα Ï€Ïάγματα γι’ αυτό και είναι το ίδιο. Αν αÏχίσεις να σκÎφτεσαι «είμαι ψηλά» ή «μποÏεί να χάσω την ισοÏÏοπία μου, είμαι τελειωμÎνος» τότε είσαι σίγουÏα τελειωμÎνος.
Αλλά η ταινία είναι και μία αναζήτηση γÏÏω από τους λόγους που οδήγησαν σε αυτό τον πεÏίφημο «πεÏίπατο», μαζί με τις Ï€Ïώτες παιδικÎÏ‚ εμμονÎÏ‚ του Πετίτ, τις ÏομαντικÎÏ‚ του πεÏιπÎτειες και τη Ïευστή σχÎση του με την υποκατάστατη πατÏική φιγοÏÏα που είχε, τον Πάπα ΡοÏντι που υποδÏθηκε ο Μπεν Κίνγκσλεϊ.
Όσο για τους Δίδυμους Î ÏÏγους και την Ï„Ïαγωδία της 11ης ΣεπτεμβÏίου, και ο ΓκόÏντον-ΛÎβιτ και ο ΖεμÎκις βλÎπουν την ταινία The Walk ως αφιÎÏωμα, που σε συνδυασμό με τα εγκαίνια του Î ÏÏγου της ΕλευθεÏίας, ÎÏχεται σε ιδιαίτεÏα κατάλληλη στιγμή.
«Η ταινία είναι μία εÏωτική επιστολή Ï€Ïος τους Δίδυμους Î ÏÏγους» λÎει ο ΖεμÎκις.
«Είναι παÏόντες στην ταινία ως χαÏακτήÏες. ΆÏα Ï€Ïόκειται και για Îναν φόÏο τιμής. Στην Ï„Ïαγική ιστοÏία αυτών των κτιÏίων, αυτή είναι μία λαμπεÏή και ανθÏώπινη στιγμή. Îομίζω ότι και αυτό είναι κάτι που Ï€ÏÎπει να θυμόμαστε».
Η ταινία θα κυκλοφοÏήσει στις αίθουσες σε διανομή Feelgood.


































