Î Ïόκειται για Îνα από τα εμβληματικά ÎÏγα της ελληνικής λογοτεχνίας. Η Φόνισσα του ΑλÎξανδÏου Παπαδιαμάντη μετατÏÎπεται σε όπεÏα, σε μουσική του ΓιώÏγου Κουμεντάκη, και ανεβαίνει στη σκηνή του ΜεγάÏου Μουσικής Αθηνών από την ΤετάÏτη.
Η Εθνική ΛυÏική Σκηνή ζήτησε από τον Γ.Κουμεντάκη να γÏάψει την όπεÏα. Εκείνος αξιοποίησε τα στοιχεία της ελληνικής δημοτικής παÏάδοσης για να παÏαδώσει Îνα σÏγχÏονο ÎÏγο. Το λιμπÏÎτο του Γιάννη Σβώλου βασίζεται στο ÎÏγο του Παπαδιαμάντη.
Η όπεÏα παÏουσιάζεται σε παγκόσμια Ï€Ïώτη την ΤετάÏτη στην αίθουσα ΑλεξάνδÏα ΤÏιάντη του ΜεγάÏου Μουσικής Αθηνών.
Η μουσική του Κουμεντάκη δεν Ï€Ïοσπαθεί μια αναβίωση εποχής, αλλά μια «εσωτεÏική αναβίωση» του ψυχογÏαφήματος της ίδιας της ΦÏαγκογιαννοÏÏ‚. H σÏνθεση ακολουθεί κάθε βήμα της Φόνισσας - άλλοτε εξωτεÏικεÏει τον ψυχισμό της και άλλοτε βυθίζεται στους σκοτεινοÏÏ‚ και ανήλιαγους, υπόγειους διαδÏόμους της ψυχής της. Άλλοτε κοιτάζει τον κόσμο κατάματα και άλλοτε χάνεται στην ονειÏοπόληση.
Τη μουσική διεÏθυνση Îχει αναλάβει ο Βασίλης ΧÏιστόπουλος και τη σκηνοθεσία ο ΑλÎξανδÏος Ευκλείδης.
«Άφησα τη μουσική να πεÏιπλανηθεί και να εκφÏάσει αβίαστα και ελεÏθεÏα τον ψυχισμό της ΦÏαγκογιαννοÏÏ‚, φτάνοντας εκεί που δεν θα μποÏοÏσε να φτάσει η λογική» σημειώνει ο συνθÎτης.
Και συνεχίζει: «ΠÏοσπάθησα να πλησιάσω τις κÏυφÎÏ‚ πτυχÎÏ‚ μιας ψυχοπαθολογικής; ΨυχονευÏωτικής; Δυναμικής; ΑυταÏχικής; ΣίγουÏα σÏνθετης Ï€Ïοσωπικότητας που λαμβάνει μοÏφή μÎσα από την συγκλονιστική λογοτεχνική Ï€ÏοσÎγγιση του μÎγιστου Παπαδιαμάντη. Î Î¿Î»Ï ÏƒÏ…Ï‡Î½Î¬ μάλιστα, σβήνει η διαχωÏιστική γÏαμμή Î¼ÎµÏ„Î±Î¾Ï Ï€ÏωταγωνίστÏιας και συγγÏαφÎα και γίνονται μÎσα μου Îνα και μόνο Ï€Ïόσωπο. Όσο καιÏÏŒ ÎγÏαφα τη Φόνισσα, Ï€Ïοσπάθησα να ξεχάσω την εξωτεÏική της εμφάνιση, την ηλικία, τα χαÏακτηÏιστικά του Ï€Ïοσώπου της και να στÏαφώ, να φτάσω το νου που, όπως λÎει ο Παπαδιαμάντης, "ψηλώνει"».
Η δÏάση της όπεÏας παÏακολουθεί αυτήν του μυθιστοÏήματος, συμπυκνώνοντάς την στα ουσιώδη. Î Ïωταγωνιστεί η ΧαδοÏλα ή ΦÏαγκογιαννοÏ, μια βασανισμÎνη μεσόκοπη γυναίκα που Îχει αναλώσει τη ζωή της υπηÏετώντας τους άλλους: γονείς, σÏζυγο, παιδιά, εγγόνια. ΑπαυδισμÎνη και αντιλαμβανόμενη τη δυσμενή θÎση των γυναικών σε φτωχÎÏ‚, αγÏοτικÎÏ‚ κοινωνίες όπως η δική της, καταλήγει να πιστÎψει ότι είναι αποστολή της να απαλλάξει τον κόσμο από τα κοÏίτσια. Ξεκινά στÏαγγαλίζοντας τη νεογÎννητη εγγονή της και, επαναλαμβάνει το φονικό, πνίγοντας άλλα κοÏίτσια σε νεÏÏŒ. Καταδιωκόμενη στα βουνά από τις αÏχÎÏ‚, η ΦÏÎ±Î³ÎºÎ¿Î³Î¹Î±Î½Î½Î¿Ï Î±Ï€Î¿Ï†Î±ÏƒÎ¯Î¶ÎµÎ¹ να εξομολογηθεί.
Τη σκηνική - εικαστική εγκατάσταση του Î ÎÏ„Ïου ΤουλοÏδη, ο οποίος μαζί με την Ιωάννα Τσάμη υπογÏάφει και τα κοστοÏμια και τους φωτισμοÏÏ‚ του Βινίτσιο ΚÎλι.
Εκτός από τους μονωδοÏÏ‚, η σÏνθεση Ï€ÏοβλÎπει μεγάλη συμφωνική οÏχήστÏα (της ΕΛΣ), Ï„Ïεις μουσικοÏÏ‚ επί σκηνής (μπαγιάν, σαξόφωνο και κÏουστά) καθώς επίσης Ï„ÎσσεÏα χοÏωδιακά σÏνολα.
Η ανδÏική χοÏωδία στο βάθος της σκηνής, σε Ïόλο του ισοκÏάτη, εστιάζει στα δεινά της ανθÏώπινης φÏσης, ενώ μία πολυπληθής γυναικεία χοÏωδία λειτουÏγεί ως καθÏÎπτης της καθημεÏινότητας. Μια ακόμα γυναικεία χοÏωδία, ολιγομελής, με Ï„ÎσσεÏις μοιÏολογίστÏες, εÏμηνεÏει χοÏωδιακά που βασίζονται στα πολυφωνικά Ï„ÏαγοÏδια της ΗπείÏου. Η Παιδική χοÏωδία της ΕΛΣ Îχει τον Ïόλο του Ï€Î±Î¹Î´Î¹ÎºÎ¿Ï Ï‡Î¿ÏÎ¿Ï Ï€Î¿Ï… Ï„Ïοφοδοτεί την εγκληματική φÏση της ΦÏαγκογιαννοÏÏ‚. Τη ΧοÏωδία της ΕΛΣ διευθÏνει ο Αγαθάγγελος ΓεωÏγακάτος και την Παιδική XοÏωδία της ΕΛΣ, η Μάτα ΚατσοÏλη.
Τον Ïόλο της Φόνισσας εÏμηνεÏουν οι ΕιÏήνη ΤσιÏακίδου (19, 23/11) και ΤζοÏλια Σουγλάκου (21, 26/11).
Οι παÏαστάσεις κάνουνται στις 19, 21, 23, 26 ÎοεμβÏίου.
Η Εθνική ΛυÏική Σκηνή ζήτησε από τον Γ.Κουμεντάκη να γÏάψει την όπεÏα. Εκείνος αξιοποίησε τα στοιχεία της ελληνικής δημοτικής παÏάδοσης για να παÏαδώσει Îνα σÏγχÏονο ÎÏγο. Το λιμπÏÎτο του Γιάννη Σβώλου βασίζεται στο ÎÏγο του Παπαδιαμάντη.
Η όπεÏα παÏουσιάζεται σε παγκόσμια Ï€Ïώτη την ΤετάÏτη στην αίθουσα ΑλεξάνδÏα ΤÏιάντη του ΜεγάÏου Μουσικής Αθηνών.
Η μουσική του Κουμεντάκη δεν Ï€Ïοσπαθεί μια αναβίωση εποχής, αλλά μια «εσωτεÏική αναβίωση» του ψυχογÏαφήματος της ίδιας της ΦÏαγκογιαννοÏÏ‚. H σÏνθεση ακολουθεί κάθε βήμα της Φόνισσας - άλλοτε εξωτεÏικεÏει τον ψυχισμό της και άλλοτε βυθίζεται στους σκοτεινοÏÏ‚ και ανήλιαγους, υπόγειους διαδÏόμους της ψυχής της. Άλλοτε κοιτάζει τον κόσμο κατάματα και άλλοτε χάνεται στην ονειÏοπόληση.
Τη μουσική διεÏθυνση Îχει αναλάβει ο Βασίλης ΧÏιστόπουλος και τη σκηνοθεσία ο ΑλÎξανδÏος Ευκλείδης.
«Άφησα τη μουσική να πεÏιπλανηθεί και να εκφÏάσει αβίαστα και ελεÏθεÏα τον ψυχισμό της ΦÏαγκογιαννοÏÏ‚, φτάνοντας εκεί που δεν θα μποÏοÏσε να φτάσει η λογική» σημειώνει ο συνθÎτης.
Και συνεχίζει: «ΠÏοσπάθησα να πλησιάσω τις κÏυφÎÏ‚ πτυχÎÏ‚ μιας ψυχοπαθολογικής; ΨυχονευÏωτικής; Δυναμικής; ΑυταÏχικής; ΣίγουÏα σÏνθετης Ï€Ïοσωπικότητας που λαμβάνει μοÏφή μÎσα από την συγκλονιστική λογοτεχνική Ï€ÏοσÎγγιση του μÎγιστου Παπαδιαμάντη. Î Î¿Î»Ï ÏƒÏ…Ï‡Î½Î¬ μάλιστα, σβήνει η διαχωÏιστική γÏαμμή Î¼ÎµÏ„Î±Î¾Ï Ï€ÏωταγωνίστÏιας και συγγÏαφÎα και γίνονται μÎσα μου Îνα και μόνο Ï€Ïόσωπο. Όσο καιÏÏŒ ÎγÏαφα τη Φόνισσα, Ï€Ïοσπάθησα να ξεχάσω την εξωτεÏική της εμφάνιση, την ηλικία, τα χαÏακτηÏιστικά του Ï€Ïοσώπου της και να στÏαφώ, να φτάσω το νου που, όπως λÎει ο Παπαδιαμάντης, "ψηλώνει"».
Η δÏάση της όπεÏας παÏακολουθεί αυτήν του μυθιστοÏήματος, συμπυκνώνοντάς την στα ουσιώδη. Î Ïωταγωνιστεί η ΧαδοÏλα ή ΦÏαγκογιαννοÏ, μια βασανισμÎνη μεσόκοπη γυναίκα που Îχει αναλώσει τη ζωή της υπηÏετώντας τους άλλους: γονείς, σÏζυγο, παιδιά, εγγόνια. ΑπαυδισμÎνη και αντιλαμβανόμενη τη δυσμενή θÎση των γυναικών σε φτωχÎÏ‚, αγÏοτικÎÏ‚ κοινωνίες όπως η δική της, καταλήγει να πιστÎψει ότι είναι αποστολή της να απαλλάξει τον κόσμο από τα κοÏίτσια. Ξεκινά στÏαγγαλίζοντας τη νεογÎννητη εγγονή της και, επαναλαμβάνει το φονικό, πνίγοντας άλλα κοÏίτσια σε νεÏÏŒ. Καταδιωκόμενη στα βουνά από τις αÏχÎÏ‚, η ΦÏÎ±Î³ÎºÎ¿Î³Î¹Î±Î½Î½Î¿Ï Î±Ï€Î¿Ï†Î±ÏƒÎ¯Î¶ÎµÎ¹ να εξομολογηθεί.
Τη σκηνική - εικαστική εγκατάσταση του Î ÎÏ„Ïου ΤουλοÏδη, ο οποίος μαζί με την Ιωάννα Τσάμη υπογÏάφει και τα κοστοÏμια και τους φωτισμοÏÏ‚ του Βινίτσιο ΚÎλι.
Εκτός από τους μονωδοÏÏ‚, η σÏνθεση Ï€ÏοβλÎπει μεγάλη συμφωνική οÏχήστÏα (της ΕΛΣ), Ï„Ïεις μουσικοÏÏ‚ επί σκηνής (μπαγιάν, σαξόφωνο και κÏουστά) καθώς επίσης Ï„ÎσσεÏα χοÏωδιακά σÏνολα.
Η ανδÏική χοÏωδία στο βάθος της σκηνής, σε Ïόλο του ισοκÏάτη, εστιάζει στα δεινά της ανθÏώπινης φÏσης, ενώ μία πολυπληθής γυναικεία χοÏωδία λειτουÏγεί ως καθÏÎπτης της καθημεÏινότητας. Μια ακόμα γυναικεία χοÏωδία, ολιγομελής, με Ï„ÎσσεÏις μοιÏολογίστÏες, εÏμηνεÏει χοÏωδιακά που βασίζονται στα πολυφωνικά Ï„ÏαγοÏδια της ΗπείÏου. Η Παιδική χοÏωδία της ΕΛΣ Îχει τον Ïόλο του Ï€Î±Î¹Î´Î¹ÎºÎ¿Ï Ï‡Î¿ÏÎ¿Ï Ï€Î¿Ï… Ï„Ïοφοδοτεί την εγκληματική φÏση της ΦÏαγκογιαννοÏÏ‚. Τη ΧοÏωδία της ΕΛΣ διευθÏνει ο Αγαθάγγελος ΓεωÏγακάτος και την Παιδική XοÏωδία της ΕΛΣ, η Μάτα ΚατσοÏλη.
Τον Ïόλο της Φόνισσας εÏμηνεÏουν οι ΕιÏήνη ΤσιÏακίδου (19, 23/11) και ΤζοÏλια Σουγλάκου (21, 26/11).
Οι παÏαστάσεις κάνουνται στις 19, 21, 23, 26 ÎοεμβÏίου.


































