Τίτλοι τέλους στη διετή παγκόσμια περιοδεία του Πίτερ Γκάμπριελ

Δεν είναι εύκολο να αγνοήσεις μια τόσο σημαντική μορφή της σύγχρονης μουσικής σαν τον Πίτερ Γκάμπριελ. Ακόμη κι όταν μας προσφέρει, τρόπον τινά, «ξαναζεσταμένο φαγητό», είσαι σχεδόν πεπεισμένος πως και πάλι κάτι θα έχεις να κερδίσεις από την όλη εμπειρία. Ο 64χρονος Βρετανός μουσικός ολοκληρώνει λοιπόν σε λίγες εβδομάδες την παγκόσμια περιοδεία του με τίτλο Back to Front.
Η τουρνέ του, κατά την οποία ο Γκάμπριελ ερμηνεύει ένα ένα τα τραγούδια από το πολυπλατινένιο του άλμπουμ So του 1986 (και μάλιστα με την ίδια ακριβώς σειρά που ακούγονται στο δίσκο), ρίχνει την αυλαία της στις 10 Δεκεμβρίου στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας. Η περιοδεία, που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2012 έκανε συνολικά 67 στάσεις, 16 στη Βόρεια Αμερική και 51 στην Ευρώπη, με τον Γκάμπριελ να ερμηνεύει κομμάτια που έγραψε πριν περίπου μια τριακονταετία. Κι όμως. Τίποτα σε αυτή τη περιοδεία δεν μοιάζει ηχητικά ξεπερασμένο, με τα βίντεο που διαρρέουν στο Youtube από τις κατά τόπους συναυλίες του να είναι αδιάψευστοι μάρτυρες μιας μουσικής παράστασης που πολύ θα ευχόμασταν να δούμε και στην Ελλάδα –αλλά, φευ, ο Γκάμπριελ δεν «πουλάει». 
Όπως και τίποτα πάνω του, άλλωστε, δεν πουλούσε από τη πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε στο ροκ στερέωμα, στις αρχές της δεκαετίας του 1970 μαζί με τους Genesis. Για ένα μικρό διάστημα, μεταξύ 1972-74, ο Γκάμπριελ «έχωσε» το συγκρότημα του μέσα στο σουρεαλιστικό του κόσμο, με τον ίδιο να βγαίνει στη σκηνή και να τραγουδάει ντυμένος… λουλούδι νάρκισσος, με πέταλα γύρω από το κεφάλι του. Κατόπιν, έπειτα από την αποχώρηση του από τη μπάντα, το 1975, κυκλοφόρησε τέσσερα προσωπικά άλμπουμ: ακόμα κι αυτά όμως ήταν περίεργα, εκκεντρικά, δεν είχαν τίτλο παρά μόνο το όνομα του και το πρόσωπο του στο εξώφυλλο εμφανιζόταν κατά το ήμισυ ή ακόμα και παραμορφωμένο.
Έπρεπε να μπει στη δεκαετία του 1980 για να δραστηριοποιηθεί πραγματικά γύρω από τον πραγματικό του στόχο: την ίδρυση, το 1982, του περίφημου WOMAD (αρκτικόλεξο του World Οf Music, Arts and Dance, δηλαδή «Κόσμος της Μουσικής, των Τεχνών και του Χορού»), ενός μουσικού φεστιβάλ που αντλεί έμπνευση από τις μουσικές του κόσμου, προωθώντας παράλληλα μουσικούς από την Αφρική ή την Ασία. Ο Γιουσού Ν’Ντουρ του τραγουδιού “7 Seconds” και ο Νουσράτ Φατέχ Αλι Καν του “Face Of Love” (που τραγούδησε μαζί με τον Εντι Βέντερ των Pearl Jam) έγιναν γνωστοί στην Γηραιά Ήπειρο μόνο αφού μας τους σύστησε πρώτα ο Γκάμπριελ.
Το 1989 αποτελεί μια κεντρική χρονιά για τον ίδιο: πρώτα ιδρύει την δική του δισκογραφική εταιρεία, τη Real World και κατόπιν δρέπει τους καρπούς από τις ενθουσιώδεις κριτικές που του επεφύλαξε σύσσωμη η μουσική κοινότητα για την εξαιρετική μουσική που έγραψε για την ταινία «Ο Τελευταίος Πειρασμός» του Μάρτιν Σκορσέζε. Λίγους μήνες μετά, έλαβε το πρώτο του βραβείο Γκράμι για το συγκεκριμένο σάουντρακ, με τίτλο «Passion».
Αποτασσόμενος μετά βδελυγμίας κάθε πρό(σ)κληση από τις Σειρήνες των «μεγάλων» δισκογραφικών εταιριών, ο Γκάμπριελ προέβη πέρσι το καλοκαίρι σε μια ακόμα κίνηση που ξένισε πολλούς: μετέφερε το WOMAD σε ρωσικό έδαφος, στο βουνό Μασούκ, Î­Î½Î± από τα πέντε βουνά που περικλείουν την πόλη Πιατιγκόρσκ. Στο φεστιβάλ, που διοργανώθηκε για πρώτη φορά σε ρωσικό έδαφος, συμμετείχαν καλλιτέχνες απ’ όλη την υφήλιο και, ασφαλώς, Ρώσοι μουσικοί. Ο Γκάμπριελ ήταν εκεί, στα τέλη του Σεπτεμβρίου του 2013, να επιβλέπει το «παιδί» του, αυτό που ξεκίνησε ο ίδιος το 1982 και το είδε, μέχρι σήμερα, να έχει πραγματοποιηθεί πάνω από 160 φορές σε 27 διαφορετικές χώρες, συγκεντρώνοντας συνολικά πάνω από εκατομμύριο θεατές. Και κατόπιν βγήκε ξανά «στο δρόμο», για να τραγουδήσει το “Sledgehammer”, το “Don’t Give Up” και το “In Your Eyes”…
 
Κωνσταντίνος Τσάβαλος