«Έφυγε» σε ηλικία 88 χÏόνων ο ΖίγκφÏιντ Λεντς, από τους σημαντικότεÏους μεταπολεμικοÏÏ‚ συγγÏαφείς της ΓεÏμανίας.
ΓεννημÎνος το 1926 στο Λικ, πεÏιοχή της Ανατολικής Î Ïωσίας που Îμελλε να γίνει πολωνική στο Ï„Îλος του πολÎμου, ο ΖίγκφÏιντ Λεντς ÎγÏαψε πολυάÏιθμα μυθιστοÏήματα, καθώς και πολλά διηγήματα, δοκίμια και θεατÏικά ÎÏγα.
«Ένα μÎÏος της ΓεÏμανίας μας άφησε σήμεÏα» δήλωσε ο γεÏμανός υπουÏγός ΕξωτεÏικών ΦÏανκ-Î’Î¬Î»Ï„ÎµÏ Î£Ï„Î¬Î¹Î½Î¼Î±ÏŠÎµÏ, σχολιάζοντας το θάνατο του ΖίγκφÏιντ Λεντς, ο οποίος ανήκει στην ίδια γενιά με τον συγγÏαφÎα Î“ÎºÎ¯Î½Ï„ÎµÏ Î“ÎºÏας.
«Ο ΖίγκφÏιντ Λεντς ήταν απ' αυτοÏÏ‚ τους ανθÏώπους που δεν υπάÏχουν πια σήμεÏα, Îνας συγγÏαφÎας ο οποίος ÎχαιÏε εκτίμησης Ï€ÎÏαν των λογοτεχνικών κÏκλων» ήταν το σχόλιο που Îκανε ο Îτάνιελ Κάμπα, Îνας από τους υπεÏθυνους του ÎµÎºÎ´Î¿Ï„Î¹ÎºÎ¿Ï Î¿Î¯ÎºÎ¿Ï… Hoffmann und Campe.
Το γνωστότεÏο από τα βιβλία του είναι «Το μάθημα γεÏμανικών» (1968, στα ελληνικά από τις εκδόσεις ΟδυσσÎας με τον τίτλο "Έκθεση ιδεών"), όπου ασχολήθηκε με τον Ï„Ïόπο που ο ναζισμός διείσδυσε στο πνεÏμα των ανθÏώπων. Το αιχμηÏÏŒ αυτό μυθιστόÏημα αφηγείται την ιστοÏία του Ζίγκι ΓÎπσεν, ο οποίος είναι κλεισμÎνος σε μια φυλακή για νεαÏοÏÏ‚ εγκληματίες σε Îνα νησί στα ανοικτά του ΑμβοÏÏγου και τιμωÏείται επειδή Îδωσε λευκή κόλλα σε μια Îκθεση για «τη χαÏά του καθήκοντος» -Îνα θÎμα πάνω όπου Îχει πολλά να πει, αλλά θα Ï€ÏÎπει να ξυπνήσει το παÏελθόν.
Γιος τελωνειακοÏ, ο ΖίγκφÏιντ Λεντς κατατάχθηκε το 1944 στο γεÏμανικό Πολεμικό Îαυτικό. Λίγο Ï€Ïιν το Ï„Îλος του Î’' Παγκοσμίου ΠολÎμου λιποτάκτησε στη Δανία, αλλά Îγινε αιχμάλωτος πολÎμου.
Όταν τελείωσε ο πόλεμος, σποÏδασε φιλοσοφία, αγγλικά και ιστοÏία της λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του ΑμβοÏÏγου. ΔιÎκοψε ωστόσο σÏντομα τις σπουδÎÏ‚ του και Ï€Ïοσελήφθη από τη συντηÏητική εφημεÏίδα Die Welt. Από το 1951 ο Λεντς άÏχισε να εÏγάζεται ως ανεξάÏτητος συγγÏαφÎας στο ΑμβοÏÏγο.
ΣτÏατεÏθηκε στους σοσιαλδημοκÏάτες και υποστήÏιξε την «Οστπολιτίκ» του καγκελαÏίου Βίλι ΜπÏαντ, που επεδίωκε τη συμφιλίωση με την Πολωνία. ΔιατηÏοÏσε επίσης μακÏά φιλία με τον ΧÎλμουτ Σμιτ, ο οποίος διετÎλεσε καγκελάÏιος από το 1974 ÏŽÏ‚ το 1982.
ΓεννημÎνος το 1926 στο Λικ, πεÏιοχή της Ανατολικής Î Ïωσίας που Îμελλε να γίνει πολωνική στο Ï„Îλος του πολÎμου, ο ΖίγκφÏιντ Λεντς ÎγÏαψε πολυάÏιθμα μυθιστοÏήματα, καθώς και πολλά διηγήματα, δοκίμια και θεατÏικά ÎÏγα.
«Ένα μÎÏος της ΓεÏμανίας μας άφησε σήμεÏα» δήλωσε ο γεÏμανός υπουÏγός ΕξωτεÏικών ΦÏανκ-Î’Î¬Î»Ï„ÎµÏ Î£Ï„Î¬Î¹Î½Î¼Î±ÏŠÎµÏ, σχολιάζοντας το θάνατο του ΖίγκφÏιντ Λεντς, ο οποίος ανήκει στην ίδια γενιά με τον συγγÏαφÎα Î“ÎºÎ¯Î½Ï„ÎµÏ Î“ÎºÏας.
«Ο ΖίγκφÏιντ Λεντς ήταν απ' αυτοÏÏ‚ τους ανθÏώπους που δεν υπάÏχουν πια σήμεÏα, Îνας συγγÏαφÎας ο οποίος ÎχαιÏε εκτίμησης Ï€ÎÏαν των λογοτεχνικών κÏκλων» ήταν το σχόλιο που Îκανε ο Îτάνιελ Κάμπα, Îνας από τους υπεÏθυνους του ÎµÎºÎ´Î¿Ï„Î¹ÎºÎ¿Ï Î¿Î¯ÎºÎ¿Ï… Hoffmann und Campe.
Το γνωστότεÏο από τα βιβλία του είναι «Το μάθημα γεÏμανικών» (1968, στα ελληνικά από τις εκδόσεις ΟδυσσÎας με τον τίτλο "Έκθεση ιδεών"), όπου ασχολήθηκε με τον Ï„Ïόπο που ο ναζισμός διείσδυσε στο πνεÏμα των ανθÏώπων. Το αιχμηÏÏŒ αυτό μυθιστόÏημα αφηγείται την ιστοÏία του Ζίγκι ΓÎπσεν, ο οποίος είναι κλεισμÎνος σε μια φυλακή για νεαÏοÏÏ‚ εγκληματίες σε Îνα νησί στα ανοικτά του ΑμβοÏÏγου και τιμωÏείται επειδή Îδωσε λευκή κόλλα σε μια Îκθεση για «τη χαÏά του καθήκοντος» -Îνα θÎμα πάνω όπου Îχει πολλά να πει, αλλά θα Ï€ÏÎπει να ξυπνήσει το παÏελθόν.
Γιος τελωνειακοÏ, ο ΖίγκφÏιντ Λεντς κατατάχθηκε το 1944 στο γεÏμανικό Πολεμικό Îαυτικό. Λίγο Ï€Ïιν το Ï„Îλος του Î’' Παγκοσμίου ΠολÎμου λιποτάκτησε στη Δανία, αλλά Îγινε αιχμάλωτος πολÎμου.
Όταν τελείωσε ο πόλεμος, σποÏδασε φιλοσοφία, αγγλικά και ιστοÏία της λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του ΑμβοÏÏγου. ΔιÎκοψε ωστόσο σÏντομα τις σπουδÎÏ‚ του και Ï€Ïοσελήφθη από τη συντηÏητική εφημεÏίδα Die Welt. Από το 1951 ο Λεντς άÏχισε να εÏγάζεται ως ανεξάÏτητος συγγÏαφÎας στο ΑμβοÏÏγο.
ΣτÏατεÏθηκε στους σοσιαλδημοκÏάτες και υποστήÏιξε την «Οστπολιτίκ» του καγκελαÏίου Βίλι ΜπÏαντ, που επεδίωκε τη συμφιλίωση με την Πολωνία. ΔιατηÏοÏσε επίσης μακÏά φιλία με τον ΧÎλμουτ Σμιτ, ο οποίος διετÎλεσε καγκελάÏιος από το 1974 ÏŽÏ‚ το 1982.


































