Έκανε εντÏπωση ήδη από τον τίτλο της. Ο λόγος για τη νÎα ταινία του Î£Î¿Ï…Î·Î´Î¿Ï Î¡ÏŒÎ¹ ΆντεÏσον, Ένα ΠεÏιστÎÏι κάθισε σε Îνα κλαδί διαλογιζόμενο πάνω στην ÏπαÏξη που Ï€Ïοβλήθηκε στο Φεστιβάλ ΚινηματογÏάφου της Βενετίας, εντυπωσιάζοντας τους κÏιτικοÏÏ‚. Η ταινία αναδεικνÏεται, Îτσι, σε Îνα από τα φαβοÏί της διοÏγάνωσης.
Η βÏετανική εφημεÏίδα The Guardian χαÏίζει στην ταινία του Ρόι ΆντεÏσον (ΤÏαγοÏδια από τον ΔεÏτεÏο ÎŒÏοφο) Ï€Îντε αστεÏάκια και μιλά για μία «ιδιοφυώς ξεχωÏιστή ταινία που κανÎνας άλλος δεν θα μποÏοÏσε να κάνει».
Στην ταινία παÏακολουθοÏμε δυο μεσήλικες πλασιΠπου Ï€ÏοσπαθοÏν να πουλήσουν τα Ï„Ïία, ασυνήθιστα «παιχνίδια» τους, που θα Ï€ÏοσφÎÏουν διασκÎδαση, όπως πιστεÏουν, στους ανθÏώπους. ΜÎσα από τη διαδικασία αυτή, ο ΆντεÏσον μιλά για το τι σημαίνει να λÎγεται κανείς άνθÏωπος.
Η ταινία δίνει το στίγμα της από τις Ï€Ïώτες εισαγωγικÎÏ‚ σκηνÎÏ‚ της, με τον τίτλο «αντιμετωπίζοντας το θάνατο»: ο άντÏας που παθαίνει ανακοπή καÏδιάς ενώκαταβάλει Ï€Ïοσπάθεια να ανοίξει Îνα μπουκάλι κÏασί, οι δυο γιοι μιας ετοιμοθάνατης γυναίκας, που Ï€ÏοσπαθοÏν να της αποσπάσουν με το ζόÏι τη τσάντα με τα κοσμήματα και τα λεφτά της και μια μικÏή ομάδα ανθÏώπων γÏÏω από Îνα νεκÏÏŒ, ξαπλωμÎνο στο πάτωμα ενός εστιατοÏίου, που βÏίσκουν κάποια διÎξοδο στην αναποφασιστικότητά τους, Ï€ÏοσφÎÏοντας σε Îναν πελάτη της καφετÎÏιας, τη μπίÏα, που μόλις είχε αγοÏάσει ο νεκÏός.
Σε αυτό το πνεÏμα κινείται και η υπόλοιπη ταινία, με επεισόδια που τονίζουν τα παÏάδοξα της ανθÏώπινης συμπεÏιφοÏάς.
«Οι ιδιόμοÏφες σκÎψεις του Ρόι ΆντεÏσον για τη σÏγχÏονη ζωή είναι παÏάξενα αξÎχαστες και με Îνταση, συχνά ευχάÏιστες αν και σπάνια κάνει τον θεατή να γελάσει δυνατά» γÏάφει ο Hollywood Reporter.
«Ποιος θα πεÏίμενε σε Îνα Ï€ÏόγÏαμμα γεμάτο κυνισμό, αυτοκτονίες και απελπισία, ότι η νÎα ταινία του Ρόι ΆντεÏσον -«το τελευταίο μÎÏος μιας Ï„Ïιλογίας για το τι σημαίνει να είσαι άνθÏωπος»- να είναι αυτό που αγκαλιάζει πεÏισσότεÏο τη ζωή; Και όμως, από τον κωμικό τίτλο του στο σκεπτικό χαμόγελο που συνοδεÏει το [...] τελευταίο πλάνο, το Ï…Ï€ÎÏοχα παÏάξενο Ένα ΠεÏιστÎÏι κάθισε σε Îνα κλαδί διαλογιζόμενο πάνω στην ÏπαÏξη βÏίσκει τον Σουηδό μάστοÏα του ÎºÏ‰Î¼Î¹ÎºÎ¿Ï Ï€Î±ÏÎ±Î»Î¿Î³Î¹ÏƒÎ¼Î¿Ï Î½Î± αισθάνεται γενναιόδωÏος» τονίζει το Variety, επισημαίνοντας ότι ο σκηνοθÎτης «αναγνωÏίζει το χιοÏÎ¼Î¿Ï ÏƒÎµ θÎματα επώδυνα, όπως η θνητότητα, τα γηÏατειά, τα απλήÏωτα χÏÎη και την αγάπη χωÏίς ανταπόκÏιση».
Στο διαγωνιστικό τμήμα Ï€Ïοβλήθηκε και η αντιπολεμική ταινία ΦωτιÎÏ‚ στην πεδιάδα (ÏιμÎικ της κλασικής ομότιτλης ταινίας που γÏÏισε το 1959 ο Κον Ιτσικάβα) του ιάπωνα σκηνοθÎτη Σινία Τσουκαμότο.
Εν τω μεταξÏ, οι συζητήσεις πεÏιστÏÎφονταν γÏÏω από το Pasolini, την ταινία του Έιμπελ ΦεÏάÏα για τη ζωή και το ÎÏγο του σκηνοθÎτη ΠιÎÏ Î Î¬Î¿Î»Î¿ Παζολίνι, της οποίας η Ï€Ïοβολή αναμÎνεται με εξαιÏετικό ενδιαφÎÏον. Το Ï€Ïώτο Ï„ÏÎÎ¹Î»ÎµÏ ÎºÏ…ÎºÎ»Î¿Ï†ÏŒÏησε και η εÏμηνεία του Γουίλιεμ Îταφόε εντυπωσιάζει ήδη από τις Ï€Ïώτες εικόνες.
ΕπιμÎλεια: Αγγελική Στελλάκη
Η βÏετανική εφημεÏίδα The Guardian χαÏίζει στην ταινία του Ρόι ΆντεÏσον (ΤÏαγοÏδια από τον ΔεÏτεÏο ÎŒÏοφο) Ï€Îντε αστεÏάκια και μιλά για μία «ιδιοφυώς ξεχωÏιστή ταινία που κανÎνας άλλος δεν θα μποÏοÏσε να κάνει».
Στην ταινία παÏακολουθοÏμε δυο μεσήλικες πλασιΠπου Ï€ÏοσπαθοÏν να πουλήσουν τα Ï„Ïία, ασυνήθιστα «παιχνίδια» τους, που θα Ï€ÏοσφÎÏουν διασκÎδαση, όπως πιστεÏουν, στους ανθÏώπους. ΜÎσα από τη διαδικασία αυτή, ο ΆντεÏσον μιλά για το τι σημαίνει να λÎγεται κανείς άνθÏωπος.
Η ταινία δίνει το στίγμα της από τις Ï€Ïώτες εισαγωγικÎÏ‚ σκηνÎÏ‚ της, με τον τίτλο «αντιμετωπίζοντας το θάνατο»: ο άντÏας που παθαίνει ανακοπή καÏδιάς ενώκαταβάλει Ï€Ïοσπάθεια να ανοίξει Îνα μπουκάλι κÏασί, οι δυο γιοι μιας ετοιμοθάνατης γυναίκας, που Ï€ÏοσπαθοÏν να της αποσπάσουν με το ζόÏι τη τσάντα με τα κοσμήματα και τα λεφτά της και μια μικÏή ομάδα ανθÏώπων γÏÏω από Îνα νεκÏÏŒ, ξαπλωμÎνο στο πάτωμα ενός εστιατοÏίου, που βÏίσκουν κάποια διÎξοδο στην αναποφασιστικότητά τους, Ï€ÏοσφÎÏοντας σε Îναν πελάτη της καφετÎÏιας, τη μπίÏα, που μόλις είχε αγοÏάσει ο νεκÏός.
Σε αυτό το πνεÏμα κινείται και η υπόλοιπη ταινία, με επεισόδια που τονίζουν τα παÏάδοξα της ανθÏώπινης συμπεÏιφοÏάς.
«Οι ιδιόμοÏφες σκÎψεις του Ρόι ΆντεÏσον για τη σÏγχÏονη ζωή είναι παÏάξενα αξÎχαστες και με Îνταση, συχνά ευχάÏιστες αν και σπάνια κάνει τον θεατή να γελάσει δυνατά» γÏάφει ο Hollywood Reporter.
«Ποιος θα πεÏίμενε σε Îνα Ï€ÏόγÏαμμα γεμάτο κυνισμό, αυτοκτονίες και απελπισία, ότι η νÎα ταινία του Ρόι ΆντεÏσον -«το τελευταίο μÎÏος μιας Ï„Ïιλογίας για το τι σημαίνει να είσαι άνθÏωπος»- να είναι αυτό που αγκαλιάζει πεÏισσότεÏο τη ζωή; Και όμως, από τον κωμικό τίτλο του στο σκεπτικό χαμόγελο που συνοδεÏει το [...] τελευταίο πλάνο, το Ï…Ï€ÎÏοχα παÏάξενο Ένα ΠεÏιστÎÏι κάθισε σε Îνα κλαδί διαλογιζόμενο πάνω στην ÏπαÏξη βÏίσκει τον Σουηδό μάστοÏα του ÎºÏ‰Î¼Î¹ÎºÎ¿Ï Ï€Î±ÏÎ±Î»Î¿Î³Î¹ÏƒÎ¼Î¿Ï Î½Î± αισθάνεται γενναιόδωÏος» τονίζει το Variety, επισημαίνοντας ότι ο σκηνοθÎτης «αναγνωÏίζει το χιοÏÎ¼Î¿Ï ÏƒÎµ θÎματα επώδυνα, όπως η θνητότητα, τα γηÏατειά, τα απλήÏωτα χÏÎη και την αγάπη χωÏίς ανταπόκÏιση».
Στο διαγωνιστικό τμήμα Ï€Ïοβλήθηκε και η αντιπολεμική ταινία ΦωτιÎÏ‚ στην πεδιάδα (ÏιμÎικ της κλασικής ομότιτλης ταινίας που γÏÏισε το 1959 ο Κον Ιτσικάβα) του ιάπωνα σκηνοθÎτη Σινία Τσουκαμότο.
Εν τω μεταξÏ, οι συζητήσεις πεÏιστÏÎφονταν γÏÏω από το Pasolini, την ταινία του Έιμπελ ΦεÏάÏα για τη ζωή και το ÎÏγο του σκηνοθÎτη ΠιÎÏ Î Î¬Î¿Î»Î¿ Παζολίνι, της οποίας η Ï€Ïοβολή αναμÎνεται με εξαιÏετικό ενδιαφÎÏον. Το Ï€Ïώτο Ï„ÏÎÎ¹Î»ÎµÏ ÎºÏ…ÎºÎ»Î¿Ï†ÏŒÏησε και η εÏμηνεία του Γουίλιεμ Îταφόε εντυπωσιάζει ήδη από τις Ï€Ïώτες εικόνες.
ΕπιμÎλεια: Αγγελική Στελλάκη


































