Η ίδια η λέξη φιλοσοφία –στο ειδικό λεξιλόγιο της οποίας εμβαθύνουμε στο πλαίσιο της παρούσης θεματικής ενότητας– είναι κατά την παράδοση δημιούργημα του Πυθαγόρα, του μεγάλου σαμιώτη προσωκρατικού φιλοσόφου. Αυτός καλούσε τον εαυτό του φιλόσοφον (φίλος+σοφία), δηλαδή εραστή της σοφίας, και όχι σοφόν. Σε αυτό το πλαίσιο, η φιλοσοφία σήμαινε στα αρχαία ελληνικά την αγάπη προς τη σοφία, τη συστηματική σπουδή και έρευνα κάποιου πράγματος με σκοπό την εύρεση της αλήθειας, την εξερεύνηση εντέλει της ουσίας των όντων. Ο φιλόσοφος πάλι ήταν εκείνος που αγαπούσε τη γνώση, ο πεπαιδευμένος, ο πραγματευόμενος τα διάφορα προβλήματα σύμφωνα με την επιστήμη. Η λέξη σοφία, το δεύτερο συνθετικό των όρων που εξετάζουμε, είχε εν πρώτοις –στις απαρχές της αρχαίας ελληνικής γραμματείας– την έννοια της αριστείας σε μια τέχνη, δηλαδή της δεξιότητας, της ιδιαίτερης ικανότητας σε συγκεκριμένους τομείς δραστηριότητας, όπως μια χειρωνακτική τέχνη, η ποιητική τέχνη, η ιατρική τέχνη κ.ά. Στον Ηράκλειτο, τον ιδιόρρυθμο και λιγόλογο εφέσιο στοχαστή που βρέθηκε στην ακμή της ζωής του περί το 500 π.Χ., η σοφία πρ
Διαβάστε περισσότερα |