Μια ξεχωριστή κατηγορία συγκροτούσαν οι υποδουλωμένοι για χρέη, δηλαδή οφειλέτες που είχαν θέσει ως εγγύηση ενός χρέους τον εαυτό τους και, επειδή δεν μπορούσε να το εξοφλήσουν, έχαναν την ελευθερία τους και καθίσταντο δούλοι του πιστωτή τους. Η υποδούλωση αυτή ήταν είτε μόνιμη είτε ορισμένου χρόνου, μπορούσε δε να αφορά όχι μόνο ένα άτομο αλλά και μια ολόκληρη οικογένεια. Το συχνότατο αυτό φαινόμενο εξαλείφθηκε στην Αθήνα επί Σόλωνος (αρχές 6ου αιώνα π.Χ.), όταν με την περίφημη σεισάχθεια επιβλήθηκε η απόσβεση των χρεών και η απαγόρευση δανεισμού με ενέχυρο το σώμα. Μάλιστα, η διάταξη αυτή περί αποτίναξης των βαρών απέκτησε αναδρομική ισχύ, ώστε να επανακτήσουν πολλοί τη χαμένη λόγω χρεών ελευθερία τους. Πέραν όλων των ανωτέρω, οι δούλοι διακρίνονταν σε συγκεκριμένες κατηγορίες βάσει των καθηκόντων με τα οποία ήταν επιφορτισμένοι. Σύμφωνα με την εν λόγω κατηγοριοποίηση, δημόσιος ονομαζόταν ο δούλος που ήταν υπάλληλος ή υπηρέτης του κράτους, της πολιτείας (γραφείς, κλητήρες, υπηρέτες αρχόντων και ιερών, κήρυκες, φύλακες, όργανα της τάξης, εργάτες σε δημόσια έργα κ.ά.). Επιπροσθέτως
Διαβάστε περισσότερα |