Στα 32 μου, μου δόθηκε η επιλογή: να πηγαίνω στο νοσοκομείο κάθε μÎÏα – ή να διακινδυνεÏσω μια μεγάλη αναμονή για να νοσηλευτώ.
Θα μποÏοÏσα να αντιμετωπίσω τους δαίμονες που με είχαν καταδιώξει από τότε που ήμουν παιδί; ΨυχιατÏικό νοσοκομείο Πετάω το ψωμί.
Δεν πετυχαίνει τη νοσοκόμα και Ï€Ïοσγειώνεται στον μεταλλικό νεÏοχÏτη με Îναν αξιολÏπητο βÏόντο.
ΈτÏεξα Îξω από την κουζίνα, μÎσα από μια πόÏτα με την Îνδειξη «ήσυχο δωμάτιο» και κλωτσοÏσα μια σακοÏλα.
Την κλωτοÏσα ξανά και ξανά, μÎχÏι το μόνο που μποÏοÏσα να δω, ήταν το κόκκινο Ïφασμα και ο λευκός τοίχος.
Επιθυμώ να συντÏίψω κάτι, θÎλω να σπάσω τα Ï€Ïάγματα μÎχÏι να καταÏÏεÏσω και να μην ξυπνήσω ποτÎ.
Αλλά τα ψυχιατÏικά νοσοκομεία είναι χτισμÎνα για να εμποδίζουν ανθÏώπους σαν εμÎνα να το κάνουν.
ΧωÏίς λαβÎÏ‚ ποÏτών ή φωτιστικά.
ΧωÏίς αιχμηÏά αντικείμενα ή παÏάθυÏα που ανοίγουν πεÏισσότεÏο από μια ίντσα.
Τον ΜάÏτιο του 2017, είχα μια δουλειά, μια ζωή.
ΤώÏα, είμαι μια 32χÏονη γυναίκα που δεν επιτÏÎπεται να είναι μόνη με Îνα ψαλίδι.
Το Ï€Ïοσωπικό εδώ φοÏά κοÏδόνια που φÎÏουν σήματα και δÎσμες κλειδιών για πόÏτες που δεν μποÏοÏμε να εισÎλθουμε.
τους ακοÏÏ‚ να ÎÏχονται.
Η Caroline είναι μία από τις υπεÏθυνες νοσοκόμες και Îχει εÏγαστεί σε διατÏοφικÎÏ‚ διαταÏαχÎÏ‚ εδώ στο νοσοκομείο Maudsley στο Λονδίνο.
«Δεν Ï€Ïόκειται για σάντουιτς», λÎει η Caroline.
Είμαι πεπεισμÎνη ότι το βοÏτυÏο διαπεÏνά κατά κάποιο Ï„Ïόπο στο σώμα μου, τα λιποκÏτταÏα πολλαπλασιάζονται μÎσα στους μηÏοÏÏ‚ μου.
«Έχω αποτÏχει σε κάθε Ï€Ïάγμα στη ζωή μου και τώÏα το αποτυγχάνω», λÎω.
«ΤζÎνη», λÎει η Caroline.
«O μόνος επιτυχημÎνος ανοÏεξικός, είναι νεκÏός».
Το χÏονικό της ανοÏεξίας Δεν είμαι σίγουÏη από Ï€Î¿Ï ÎµÎ¯Ï‡Î±Î½ αÏχίσει όλα, δηλαδή η διατÏοφική μου διαταÏαχή.
ΟÏτε οι διαταγÎÏ‚ που Îδινε το κεφάλι μου που μου Îλεγαν ξανά και ξανά ότι δεν ήμουν αÏκετά καλή.
Θυμάμαι να πηγαίνω στην τουαλÎτα στο βÏεφικό σχολείο και να βλÎπω τον εαυτό μου στον καθÏÎφτη, το στομάχι μου καμπÏλο σαν καμποÏÏα κάτω από το Ï€Ïάσινο σχολικό φόÏεμα.
Δεν ήμουν Ï€Î¿Î»Ï Î¼ÎµÎ³Î±Î»ÏτεÏη από 4 χÏόνων.
ΓÏÏισα στο ...
Πηγή/ΠεÏισσότεÏα: in.gr
Θα μποÏοÏσα να αντιμετωπίσω τους δαίμονες που με είχαν καταδιώξει από τότε που ήμουν παιδί; ΨυχιατÏικό νοσοκομείο Πετάω το ψωμί.
Δεν πετυχαίνει τη νοσοκόμα και Ï€Ïοσγειώνεται στον μεταλλικό νεÏοχÏτη με Îναν αξιολÏπητο βÏόντο.
ΈτÏεξα Îξω από την κουζίνα, μÎσα από μια πόÏτα με την Îνδειξη «ήσυχο δωμάτιο» και κλωτσοÏσα μια σακοÏλα.
Την κλωτοÏσα ξανά και ξανά, μÎχÏι το μόνο που μποÏοÏσα να δω, ήταν το κόκκινο Ïφασμα και ο λευκός τοίχος.
Επιθυμώ να συντÏίψω κάτι, θÎλω να σπάσω τα Ï€Ïάγματα μÎχÏι να καταÏÏεÏσω και να μην ξυπνήσω ποτÎ.
Αλλά τα ψυχιατÏικά νοσοκομεία είναι χτισμÎνα για να εμποδίζουν ανθÏώπους σαν εμÎνα να το κάνουν.
ΧωÏίς λαβÎÏ‚ ποÏτών ή φωτιστικά.
ΧωÏίς αιχμηÏά αντικείμενα ή παÏάθυÏα που ανοίγουν πεÏισσότεÏο από μια ίντσα.
Τον ΜάÏτιο του 2017, είχα μια δουλειά, μια ζωή.
ΤώÏα, είμαι μια 32χÏονη γυναίκα που δεν επιτÏÎπεται να είναι μόνη με Îνα ψαλίδι.
Το Ï€Ïοσωπικό εδώ φοÏά κοÏδόνια που φÎÏουν σήματα και δÎσμες κλειδιών για πόÏτες που δεν μποÏοÏμε να εισÎλθουμε.
τους ακοÏÏ‚ να ÎÏχονται.
Η Caroline είναι μία από τις υπεÏθυνες νοσοκόμες και Îχει εÏγαστεί σε διατÏοφικÎÏ‚ διαταÏαχÎÏ‚ εδώ στο νοσοκομείο Maudsley στο Λονδίνο.
«Δεν Ï€Ïόκειται για σάντουιτς», λÎει η Caroline.
Είμαι πεπεισμÎνη ότι το βοÏτυÏο διαπεÏνά κατά κάποιο Ï„Ïόπο στο σώμα μου, τα λιποκÏτταÏα πολλαπλασιάζονται μÎσα στους μηÏοÏÏ‚ μου.
«Έχω αποτÏχει σε κάθε Ï€Ïάγμα στη ζωή μου και τώÏα το αποτυγχάνω», λÎω.
«ΤζÎνη», λÎει η Caroline.
«O μόνος επιτυχημÎνος ανοÏεξικός, είναι νεκÏός».
Το χÏονικό της ανοÏεξίας Δεν είμαι σίγουÏη από Ï€Î¿Ï ÎµÎ¯Ï‡Î±Î½ αÏχίσει όλα, δηλαδή η διατÏοφική μου διαταÏαχή.
ΟÏτε οι διαταγÎÏ‚ που Îδινε το κεφάλι μου που μου Îλεγαν ξανά και ξανά ότι δεν ήμουν αÏκετά καλή.
Θυμάμαι να πηγαίνω στην τουαλÎτα στο βÏεφικό σχολείο και να βλÎπω τον εαυτό μου στον καθÏÎφτη, το στομάχι μου καμπÏλο σαν καμποÏÏα κάτω από το Ï€Ïάσινο σχολικό φόÏεμα.
Δεν ήμουν Ï€Î¿Î»Ï Î¼ÎµÎ³Î±Î»ÏτεÏη από 4 χÏόνων.
ΓÏÏισα στο ...
Πηγή/ΠεÏισσότεÏα: in.gr



















