Το παÏαδοσιακό παιγνίδι υπεÏτεÏεί Îναντι του ψηφιακοÏ, τουλάχιστον όσον αφοÏά την οÏθή ανάπτυξη των μικÏών παιδιών. Γι’ αυτό, τώÏα που πλησιάζει η πεÏίοδος των γιοÏτών, οι γονείς Îχουν κάθε λόγο να κάνουν και πιο παÏαδοσιακÎÏ‚ επιλογÎÏ‚, αντί να αγοÏάσουν μόνο το τελευταίο φαντεζί ηλεκτÏονικό «γκάτζετ» για το παιδάκι τους, σÏμφωνα με την ΑμεÏικανική Ακαδημία ΠαιδιατÏικής.
Οι ΑμεÏικανοί παιδίατÏοι, σε σÏστασή τους που δημοσιεÏθηκε στο πεÏιοδικό «Pediatrics» της Ακαδημίας τους, επισημαίνουν ότι τα παλιά καλά παιγνίδια, όπως κοÏκλες, Ï„Ïενάκια, αυτοκινητάκια, χνουδωτά ζωάκια, τουβλάκια, μπογιÎÏ‚, βιβλία, επιτÏαπÎζια παιγνίδια (όπως η αθάνατη «Μονόπολη»), παζλ κ.α. δίνουν συνήθως στα μικÏά παιδιά πεÏισσότεÏη ελευθεÏία να χÏησιμοποιήσουν τη φαντασία τους, να ενισχÏσουν τη δημιουÏγικότητά τους, να εξασκήσουν τις ικανότητÎÏ‚ τους στην επίλυση Ï€Ïοβλημάτων και να μάθουν να αλληλεπιδÏοÏν με τους άλλους γÏÏω τους.
Τις τελευταίες δÏο δεκαετίες Îχει παÏατηÏηθεί διεθνώς μια σημαντική αλλαγή στις αντιλήψεις των γονιών για τα παιγνίδια των παιδιών τους, θεωÏώντας αναγκαίο να τους δώσουν από Ï€Î¿Î»Ï Î½Ï‰Ïίς το «βάπτισμα» της σÏγχÏονης τεχνολογίας. Αυτό Îχει ως συνÎπεια να κεÏδίζουν συνεχώς Îδαφος τα ηλεκτÏονικά παιγνίδια και τα εικονικά, χωÏίς δηλαδή φυσική υπόσταση, από βιντεοπαιγνίδια σε κινητÎÏ‚ συσκευÎÏ‚ Îως ψηφιακά ζωάκια που λÎνε ιστοÏίες (αντί για τους ίδιους τους γονείς…)
ΠαÏόλο που συχνά αυτά τα παιγνίδια διαφημίζονται ως εκπαιδευτικά και πολλοί γονείς το βλÎπουν Îτσι, όπως δήλωσε ο αναπληÏωτής καθηγητής παιδιατÏικής ‘Αλαν ΜÎντελσον του Πανεπιστημίου της ÎÎας ΥόÏκης, στην Ï€Ïαγματικότητα «αυτό που τα παιδιά χÏειάζονται είναι πεÏισσότεÏο ποιοτικό χÏόνο και αλληλεπίδÏαση με τους γονείς τους μÎσα από τα παιγνίδια». Εν ολίγοις, μια ψηφιακή αÏκοÏδα που λÎει ιστοÏίες, δεν θα μποÏοÏσε να αντικαταστήσει τη μαμά ή τον μπαμπά.
«Αυτό δεν σημαίνει ότι ο χÏόνος μπÏοστά σε μια οθόνη, εφόσον γίνεται με μÎÏ„Ïο, είναι επιβλαβής. Όμως δεν Ï€ÏÎπει να α...
Πηγή/ΠεÏισσότεÏα: in.gr


































