Η διαφοÏετική γλώσσα δεν αποτελεί απÏοσπÎλαστο φÏαγμό για την κατανόηση των συναισθημάτων και την ενσυναίσθηση.
Ακόμη και τα παιδιά είναι ικανά να αναγνωÏίσουν τα συναισθήματα ακοÏγοντας τη φωνή των άλλων, όχι μόνο στη δική τους γλώσσα αλλά και σε ξÎνες γλώσσες, απλώς η αναγνώÏιση είναι κάπως πιο ακÏιβής στη μητÏική γλώσσα.
Αυτό διαπίστωσε διεθνής ÎÏευνα με επικεφαλής μια Ελληνίδα εÏευνήτÏια.
Οι εÏευνητÎÏ‚, με επικεφαλής τη λÎκτοÏα Αναπτυξιακής ÎευÏοεπιστήμης ΓεωÏγία ΧÏονάκη του Πανεπιστημίου του ΚεντÏÎ¹ÎºÎ¿Ï Î›Î¬Î½ÎºÎ±ÏƒÎ¹Ï, που Îκαναν τη σχετική δημοσίευση στο επιστημονικό Îντυπο
Scientific Reports
, ζήτησαν από 57 παιδιά και 22 νεαÏοÏÏ‚ ενηλίκους, χωÏίς γνώση ξÎνων γλωσσών, να αναγνωÏίσουν τα διάφοÏα συναισθήματα (θυμός, φόβος, ευτυχία, λÏπη, άγχος κ.ά.), που εκδήλωναν ηθοποιοί σε διάφοÏες γλώσσες (αγγλικά, κινεζικά, ισπανικά, αÏαβικά).
Διαπιστώθηκε ότι τα παιδιά μποÏοÏν να αναγνωÏίσουν τα συναισθήματα και σε κάποια άλλη γλώσσα Ï€ÎÏαν της μητÏικής. Η ακÏίβεια αναγνώÏισης ήταν μεγαλÏτεÏη, όταν η φωνή που άκουγαν, ήταν θυμωμÎνη ή λυπημÎνη, από ÏŒ,τι όταν ήταν χαÏοÏμενη ή φοβισμÎνη.
Η συναισθηματική αναγνώÏιση βασίζεται στα επιμÎÏους χαÏακτηÏιστικά της φωνής (τόνο, Îνταση, χÏοιά, Ïυθμό κ.ά.), ενώ η μητÏική γλώσσα αναμφίβολα παÏÎχει Îνα συγκÏιτικό πλεονÎκτημα στην κατανόηση των συναισθημάτων των άλλων.
Η μελÎτη δείχνει ότι αυτή η ικανότητα φωνητικής αναγνώÏισης βελτιώνεται αÏκετά από την εφηβεία Îως την ενηλικίωση, ενώ μικÏότεÏη είναι η βελτίωση από την παιδική ηλικία Îως την εφηβεία.
Η Î”Ï Î§Ïονάκη αποφοίτησε από το Τμήμα Ψυχολογίας του ΑÏιστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (2003) και πήÏε το διδακτοÏικό της στην Αναπτυξιακή Ψυχοπαθολογία από το Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον (2011), όπου Îκανε και μεταδιδακτοÏική ÎÏευνα. ÎœÎµÏ„Î±Î¾Ï 2013-15 δίδαξε Γνωσιακή ÎευÏοεπιστήμη στη Σχολή Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του ΚεντÏÎ¹ÎºÎ¿Ï Î›Î¬Î½ÎºÎ±ÏƒÎ¹Ï, ενώ μετά το 2015 Îως σήμεÏα διδάσκει Αναπτυξιακή ÎευÏοεπιστήμη. <...
Πηγή/ΠεÏισσότεÏα: in.gr


































