Όταν το σινεμά μάς ταξιδεύει στο διάστημα...

Τα διαστημικά ταξίδια γοήτευαν πάντα τους κινηματογραφιστές.

Πρωτοπόρος στις διαστημικές κινηματογραφικές εξερευνήσεις υπήρξε, φυσικά, ο Ζορζ Μελιέ, ο οποίος το 1902 μάς ταξίδεψε μέχρι το φεγγάρι, παρουσιάζοντάς μας απίθανα πλάσματα.

Σημασία στην περίπτωση της ταινίας του Μελιέ, Ταξίδι στη Σελήνη έχει το θέαμα και η μαγεία. Πρώην μάγος ο ίδιος, ο Μελιέ ήξερε ότι το σημαντικό σε κάθε κινηματογραφική απόπειρα ήταν να «θαμπώσει» τους θεατές, να τους προκαλέσει θαυμασμό.

Μπορεί να έχουν περάσει περισσότερα από 100 χρόνια από τότε, αλλά ο Κρίστοφερ Νόλαν γνωρίζει καλά αυτή τη συνταγή. Στην τελευταία του ταινία, το Interstellar, ο Νόλαν μάς πηγαίνει εκεί που δεν μάς έχει πάει ποτέ κανένας κινηματογραφιστής. Στην πραγματικότητα μάς ταξιδεύει εκεί που δεν έχει πάει ποτέ κανένας: μέσα σε σκουληκότρυπες και μαύρες τρύπες.

Περισσότερο από τον ρεαλισμό (που σε τέτοιες περιπτώσεις θα μπορούσε να βασίζεται μόνο στη θεωρία), ο Νόλαν επιδιώκει τον θαυμασμό.