Ο τρόπος με τον οποίο βαδίζουμε αλλάζει όταν είμαστε λυπημένοι, αφού οι ώμοι πέφτουν προς τα εμπρός και τα χέρια κινούνται λιγότερο. Φαίνεται όμως ότι ισχύει και το αντίστροφο: το χαρούμενο περπάτημα ίσως προσφέρει χαρούμενη διάθεση.
«Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η διάθεσή μας, το πώς νιώθουμε, επηρεάζει το πώς περπατάμε. Θέλαμε όμως να ελέγξουμε το εάν ο τρόπος με τον οποίο κινούμαστε επηρεάζει το πώς νιώθουμε» τονίζει ο Νικολάους Τρόγιε του Queen's University στον Καναδά, επικεφαλής της μελέτης.
Τα ευρήματα έρχονται να προστεθούν σε προηγούμενες έρευνες που έδειχναν ότι οι εκφράσεις του προσώπου όχι μόνο εκφράζουν το συναίσθημα, αλλά μπορούν επίσης να το επηρεάσουν. Όπως προκύπτει από τη θεωρία της «προσωπικής ανάδρασης», για την οποία υπάρχουν αρκετές ερευνητικές ενδείξεις, το χαμόγελο θα μπορούσε να βελτιώσει τη διάθεσή μας ενώ οι εκφράσεις λύπης να την επιδεινώσουν.
Botox και για την αντιμετώπιση της κατάθλιψης;
Η νέα μελέτη, η οποία δημοσιεύεται στο Journal of Behavior Therapy and Experimental Psychiatry, διαπιστώνει ότι το ίδιο ισχύει για το περπάτημα. Οι ερευνητές ζήτησαν από 47 εθελοντές να κοιτάξουν μια λίστα με θετικές και αρνητικές λέξεις, όπως «όμορφος», «φοβισμένος» και «αγχωμένος», και στη συνέχεια να περπατήσουν με σταθερή ταχύτητα σε έναν κυλιόμενο περπάτημα.
Ένα σύστημα με 17 κάμερες παρακολουθούσε τη στάση του σώματος και το βάδισμα των εθελοντών, ενώ ένας δείκτης που εμφανιζόταν σε μια οθόνη γύριζε προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά σε συνάρτηση με το εάν ο τρόπος βάδισης ήταν καταθλιπτικός ή χαρούμενος. Οι εθελοντές δεν γνώριζαν τι ακριβώς μετρούσε ο δείκτης, κλήθηκαν όμως να κάνουν το δείκτη να γυρίσει είτε προς τα δεξιά είτε προς τα αριστερά αλλάζοντας το βηματισμό τους.
«Έμαθαν πολύ γρήγορα να περπατούν όπως τους λέγαμε να περπατούν» λέει ο Τρόγιε.
Μετά το τέλος του περίπατου, οι εθελοντές του πειράματος κλήθηκαν να θυμηθούν τις θετικές και αρνητικές λέξεις που είχαν δει πιο νωρίς. Όσοι είχαν περπατήσει με θλιμμένο τρόπο θυμούνταν περισσότερες αρνητικές λέξεις από ό,τι θετικές.
Όπως εξηγεί η ερευνητική ομάδα, οι ασθενείς με κλινική κατάθλιψη είναι γνωστό ότι έχουν την τάση να θυμούνται τα αρνητικά γεγονότα πολύ περισσότερο από τα θετικά. Επομένωςμ το γεγονός ότι όσοι είχαν περπατήσει με θλιμμένο τρόπο θυμούνταν περισσότερες αρνητικές λέξεις σημαίνει ότι ο θλιμμένος βηματισμός ουσιαστικά χαλάει τη διάθεση.
Είναι βέβαια απίθανο να μπορεί κανείς να ξεπεράσει την κατάθλιψη απλά βαδίζοντας «χαρούμενα», με το σώμα ευθυτενές, τους ώμους γυρισμένους προς τα πίσω και τα χέρια να κινούνται ελεύθερα.
Οι ερευνητές πιστεύουν πάντως ότι η αλλαγή του τρόπου με τον οποίο βαδίζουμε είναι ένας εύκολος τρόπος να βελτιώσουμε τη διάθεσή μας. Όπως λέει ο Δρ Τρόγιε, «αν κανείς θα μπορούσε να σπάσει τον φαύλο κύκλο [των δυσάρεστων αναμνήσεων που επιδεινώνουν τη διάθεση] θα μπορούσε να έχει ένα ισχυρό θεραπευτικό εργαλείο για τους καταθλιπτικούς ασθενείς».
«Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η διάθεσή μας, το πώς νιώθουμε, επηρεάζει το πώς περπατάμε. Θέλαμε όμως να ελέγξουμε το εάν ο τρόπος με τον οποίο κινούμαστε επηρεάζει το πώς νιώθουμε» τονίζει ο Νικολάους Τρόγιε του Queen's University στον Καναδά, επικεφαλής της μελέτης.
Τα ευρήματα έρχονται να προστεθούν σε προηγούμενες έρευνες που έδειχναν ότι οι εκφράσεις του προσώπου όχι μόνο εκφράζουν το συναίσθημα, αλλά μπορούν επίσης να το επηρεάσουν. Όπως προκύπτει από τη θεωρία της «προσωπικής ανάδρασης», για την οποία υπάρχουν αρκετές ερευνητικές ενδείξεις, το χαμόγελο θα μπορούσε να βελτιώσει τη διάθεσή μας ενώ οι εκφράσεις λύπης να την επιδεινώσουν.
Botox και για την αντιμετώπιση της κατάθλιψης;
Η νέα μελέτη, η οποία δημοσιεύεται στο Journal of Behavior Therapy and Experimental Psychiatry, διαπιστώνει ότι το ίδιο ισχύει για το περπάτημα. Οι ερευνητές ζήτησαν από 47 εθελοντές να κοιτάξουν μια λίστα με θετικές και αρνητικές λέξεις, όπως «όμορφος», «φοβισμένος» και «αγχωμένος», και στη συνέχεια να περπατήσουν με σταθερή ταχύτητα σε έναν κυλιόμενο περπάτημα.
Ένα σύστημα με 17 κάμερες παρακολουθούσε τη στάση του σώματος και το βάδισμα των εθελοντών, ενώ ένας δείκτης που εμφανιζόταν σε μια οθόνη γύριζε προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά σε συνάρτηση με το εάν ο τρόπος βάδισης ήταν καταθλιπτικός ή χαρούμενος. Οι εθελοντές δεν γνώριζαν τι ακριβώς μετρούσε ο δείκτης, κλήθηκαν όμως να κάνουν το δείκτη να γυρίσει είτε προς τα δεξιά είτε προς τα αριστερά αλλάζοντας το βηματισμό τους.
«Έμαθαν πολύ γρήγορα να περπατούν όπως τους λέγαμε να περπατούν» λέει ο Τρόγιε.
Μετά το τέλος του περίπατου, οι εθελοντές του πειράματος κλήθηκαν να θυμηθούν τις θετικές και αρνητικές λέξεις που είχαν δει πιο νωρίς. Όσοι είχαν περπατήσει με θλιμμένο τρόπο θυμούνταν περισσότερες αρνητικές λέξεις από ό,τι θετικές.
Όπως εξηγεί η ερευνητική ομάδα, οι ασθενείς με κλινική κατάθλιψη είναι γνωστό ότι έχουν την τάση να θυμούνται τα αρνητικά γεγονότα πολύ περισσότερο από τα θετικά. Επομένωςμ το γεγονός ότι όσοι είχαν περπατήσει με θλιμμένο τρόπο θυμούνταν περισσότερες αρνητικές λέξεις σημαίνει ότι ο θλιμμένος βηματισμός ουσιαστικά χαλάει τη διάθεση.
Είναι βέβαια απίθανο να μπορεί κανείς να ξεπεράσει την κατάθλιψη απλά βαδίζοντας «χαρούμενα», με το σώμα ευθυτενές, τους ώμους γυρισμένους προς τα πίσω και τα χέρια να κινούνται ελεύθερα.
Οι ερευνητές πιστεύουν πάντως ότι η αλλαγή του τρόπου με τον οποίο βαδίζουμε είναι ένας εύκολος τρόπος να βελτιώσουμε τη διάθεσή μας. Όπως λέει ο Δρ Τρόγιε, «αν κανείς θα μπορούσε να σπάσει τον φαύλο κύκλο [των δυσάρεστων αναμνήσεων που επιδεινώνουν τη διάθεση] θα μπορούσε να έχει ένα ισχυρό θεραπευτικό εργαλείο για τους καταθλιπτικούς ασθενείς».


































