Î Ïιν από 140 και πλÎον χÏόνια, ο ΚάÏολος ΔαÏβίνος Ï€Ïόσεξε κάτι παÏάξενο στα εξημεÏωμÎνα θηλαστικά όπως ο σκÏλος. ΣυγκÏιτικά με τους άγÏιους Ï€Ïογόνους τους, τα εξημεÏωμÎνα είδη είναι λιγότεÏο επιθετικά και συχνά παÏουσιάζουν ιδιαίτεÏα ανατομικά χαÏακτηÏιστικά, όπως πεσμÎνα αφτιά, μικÏÏŒ σαγόνι, νεανικό Ï€Ïόσωπο και λευκά μπαλώματα στο Ï„Ïίχωμα.
Αυτό το «σÏνδÏομο της εξημÎÏωσης» παÏαμÎνει μυστηÏιώδες μÎχÏι και σήμεÏα, ωστόσο μια νÎα θεωÏία για το φαινόμενο δημοσιεÏεται τώÏα στην επιθεώÏηση Genetics. Είναι μια θεωÏία που παÏαμÎνει αναπόδεικτη, δείχνει όμως να εξηγεί πολλά από τα επιμÎÏους χαÏακτηÏιστικά των εξημεÏωμÎνων ζώων.
ΣÏμφωνα με τη διεθνή εÏευνητική ομάδα, το σÏνδÏομο της εξημÎÏωσης δεν αποκλείεται να σχετίζεται με μεταλλάξεις που επηÏεάζουν τη λεγόμενη νευÏική ακÏολοφία, μια ομάδα βλαστικών κυττάÏων που παίζουν κÏίσιμο Ïόλο στα αÏχικά στάδια της ανάπτυξης.
«ΔεδομÎνου ότι ο ΔαÏβίνος Îκανε αυτÎÏ‚ τις παÏατηÏήσεις όταν η επιστήμη της γενετικής μόλις που ξεκινοÏσε, το σÏνδÏομο της εξημÎÏωσης είναι Îνα από τα παλαιότεÏα Ï€Ïοβλήματα σε αυτό το εÏευνητικό πεδίο» λÎει ο Άνταμ Ουίλκινς του Πανεπιστημίου της ΒιÎννης, Ï€Ïώτος συγγÏαφÎας της δημοσίευσης και επιμελητής του Genetics. «Ήταν άκÏως συναÏπαστικό να συνειδητοποιοÏμε ότι η υπόθεση της νευÏικής ακÏολοφίας ενώνει αυτό το συνονθÏλευμα χαÏακτηÏιστικών» αναφÎÏει.
Η νευÏική ακÏολοφία είναι Îνα αυλάκι που κάνει την εμφάνισή του στην επιφάνεια του εμβÏÏου κατά τα αÏχικά στάδια της ανάπτυξης και δίνει τελικά τη σπονδυλική στήλη. Καθώς το ÎμβÏυο ωÏιμάζει, τα κÏτταÏα της νευÏικής ακÏολοφίας μεταναστεÏουν σε διαφοÏετικÎÏ‚ πεÏιοχÎÏ‚ του σώματος και δίνουν μια πληθώÏα διαφοÏετικών ιστών, όπως τα μελανοκÏτταÏα του δÎÏματος, τμήματα του κÏανίου, των σιαγόνων, των δοντιών και των αφτιών.
Από τα κÏτταÏα της ακÏολοφίας Ï€ÏοκÏπτουν επίσης τα επινεφÏίδια, αδÎνες πάνω στους νεφÏοÏÏ‚ που παÏάγουν αδÏεναλίνη (επινεφÏίνη) και κοÏτιζόνη και επηÏεάζουν Îτσι την αντίδÏαση του ζώου σε απειλητικÎÏ‚ συνθήκες.
ΣÏμφωνα με τη νÎα θεωÏία, τα εξημεÏωμÎνα ζώα δεν αποκλείεται να παÏουσιάζουν ατελή ανάπτυξη ή μετανάστευση των κυττάÏων της ακÏολοφίας. «Όταν οι άνθÏωποι επÎλεγαν τα πιο ήÏεμα ζώα, δεν αποκλείεται να επÎλεγαν στην Ï€Ïαγματικότητα ζώα με ήπιες ατÎλειες της νευÏικής ακÏολοφίας, οι οποίες οδηγοÏσαν στην ανάπτυξη μικÏότεÏων επινεφÏιδίων ή επινεφÏιδίων που ωÏίμαζαν πιο αÏγά» εξηγεί ο Ουίλκινς. «Τα ζώα αυτά επομÎνως φοβοÏνταν λιγότεÏο» λÎει.
Τα Ï€Ïοβλήματα της νευÏικής ακÏολοφίας θα εξηγοÏσαν και άλλα χαÏακτηÏιστικά του συνδÏόμου της εξημÎÏωσης. ΤÎτοιες διαταÏαχÎÏ‚ μποÏοÏν για παÏάδειγμα να Ï€ÏοκαλÎσουν αποχÏωματισμό του δÎÏματος και στην εμφάνιση των κηλίδων Î»ÎµÏ…ÎºÎ¿Ï Ï„Ïιχώματος που παÏατηÏοÏνται συχνά στα εξημεÏωμÎνα ζώα. ΜποÏοÏν επίσης να επηÏεάσουν το χόνδÏο των αφτιών και να τα κάνουν Îτσι πιο πεσμÎνα, ή να μειώσουν το μÎγεθος των σιαγόνων.
Οι εÏευνητÎÏ‚ εκτιμοÏν επίσης ότι η μείωση του όγκου του Ï€Ïόσθιου εγκεφάλου στα πεÏισσότεÏα εξημεÏωμÎνα ζώα οφείλεται κι αυτή σε διαταÏαχÎÏ‚ της ακÏολοφίας, η οποία επηÏεάζει Îμμεσα την ανάπτυξη του εγκεφάλου στÎλνοντας στο κεφάλι Îνα κÏίσιμο χημικό σινιάλο.
Όλα αυτά σημαίνουν ότι οι ανατομικÎÏ‚ ιδιαιτεÏότητες των εξημεÏωμÎνων ζώων είναι το αποτÎλεσμα της επιλογής πιο ήÏεμων ζώων για διασταÏÏωση.
«Η ενδιαφÎÏουσα αυτή ιδÎα, βασισμÎνη στην αναπτυξιακή βιολογία, μας φÎÏνει πιο κοντά στην επίλυση ενός Ï€Î±Î»Î¹Î¿Ï Î³Ïίφου. Î ÏοσφÎÏει μια ενοποιημÎνη υπόθεση την οποία μποÏοÏμε να εξετάσουμε» σχολιάζει ο ΜαÏκ Τζόνστον, αÏχισυντάκτης του Genetics.
Το σημαντικό είναι ότι η νÎα θεωÏία θα μποÏοÏσε να υποβληθεί σε Îλεγχο, καθώς άλλοι εÏευνητÎÏ‚ χαÏτογÏαφοÏν τα γονίδια που άλλαξαν με την εξημÎÏωση στο σκÏλο, την Î±Î»ÎµÏ€Î¿Ï ÎºÎ±Î¹ άλλα ζώα.
Η θεωÏία Ï€ÏοβλÎπει ότι οÏισμÎνα τουλάχιστον από αυτά τα γονίδια θα επηÏεάζουν τα κÏτταÏα της νευÏικής ακÏολοφίας.
ΚÏίμα που ο ΔαÏβίνος δεν ζει για να μάθει την απάντηση στο μυστήÏιο που τον Ï€Ïοβλημάτισε.
Αυτό το «σÏνδÏομο της εξημÎÏωσης» παÏαμÎνει μυστηÏιώδες μÎχÏι και σήμεÏα, ωστόσο μια νÎα θεωÏία για το φαινόμενο δημοσιεÏεται τώÏα στην επιθεώÏηση Genetics. Είναι μια θεωÏία που παÏαμÎνει αναπόδεικτη, δείχνει όμως να εξηγεί πολλά από τα επιμÎÏους χαÏακτηÏιστικά των εξημεÏωμÎνων ζώων.
ΣÏμφωνα με τη διεθνή εÏευνητική ομάδα, το σÏνδÏομο της εξημÎÏωσης δεν αποκλείεται να σχετίζεται με μεταλλάξεις που επηÏεάζουν τη λεγόμενη νευÏική ακÏολοφία, μια ομάδα βλαστικών κυττάÏων που παίζουν κÏίσιμο Ïόλο στα αÏχικά στάδια της ανάπτυξης.
«ΔεδομÎνου ότι ο ΔαÏβίνος Îκανε αυτÎÏ‚ τις παÏατηÏήσεις όταν η επιστήμη της γενετικής μόλις που ξεκινοÏσε, το σÏνδÏομο της εξημÎÏωσης είναι Îνα από τα παλαιότεÏα Ï€Ïοβλήματα σε αυτό το εÏευνητικό πεδίο» λÎει ο Άνταμ Ουίλκινς του Πανεπιστημίου της ΒιÎννης, Ï€Ïώτος συγγÏαφÎας της δημοσίευσης και επιμελητής του Genetics. «Ήταν άκÏως συναÏπαστικό να συνειδητοποιοÏμε ότι η υπόθεση της νευÏικής ακÏολοφίας ενώνει αυτό το συνονθÏλευμα χαÏακτηÏιστικών» αναφÎÏει.
Η νευÏική ακÏολοφία είναι Îνα αυλάκι που κάνει την εμφάνισή του στην επιφάνεια του εμβÏÏου κατά τα αÏχικά στάδια της ανάπτυξης και δίνει τελικά τη σπονδυλική στήλη. Καθώς το ÎμβÏυο ωÏιμάζει, τα κÏτταÏα της νευÏικής ακÏολοφίας μεταναστεÏουν σε διαφοÏετικÎÏ‚ πεÏιοχÎÏ‚ του σώματος και δίνουν μια πληθώÏα διαφοÏετικών ιστών, όπως τα μελανοκÏτταÏα του δÎÏματος, τμήματα του κÏανίου, των σιαγόνων, των δοντιών και των αφτιών.
Από τα κÏτταÏα της ακÏολοφίας Ï€ÏοκÏπτουν επίσης τα επινεφÏίδια, αδÎνες πάνω στους νεφÏοÏÏ‚ που παÏάγουν αδÏεναλίνη (επινεφÏίνη) και κοÏτιζόνη και επηÏεάζουν Îτσι την αντίδÏαση του ζώου σε απειλητικÎÏ‚ συνθήκες.
ΣÏμφωνα με τη νÎα θεωÏία, τα εξημεÏωμÎνα ζώα δεν αποκλείεται να παÏουσιάζουν ατελή ανάπτυξη ή μετανάστευση των κυττάÏων της ακÏολοφίας. «Όταν οι άνθÏωποι επÎλεγαν τα πιο ήÏεμα ζώα, δεν αποκλείεται να επÎλεγαν στην Ï€Ïαγματικότητα ζώα με ήπιες ατÎλειες της νευÏικής ακÏολοφίας, οι οποίες οδηγοÏσαν στην ανάπτυξη μικÏότεÏων επινεφÏιδίων ή επινεφÏιδίων που ωÏίμαζαν πιο αÏγά» εξηγεί ο Ουίλκινς. «Τα ζώα αυτά επομÎνως φοβοÏνταν λιγότεÏο» λÎει.
Τα Ï€Ïοβλήματα της νευÏικής ακÏολοφίας θα εξηγοÏσαν και άλλα χαÏακτηÏιστικά του συνδÏόμου της εξημÎÏωσης. ΤÎτοιες διαταÏαχÎÏ‚ μποÏοÏν για παÏάδειγμα να Ï€ÏοκαλÎσουν αποχÏωματισμό του δÎÏματος και στην εμφάνιση των κηλίδων Î»ÎµÏ…ÎºÎ¿Ï Ï„Ïιχώματος που παÏατηÏοÏνται συχνά στα εξημεÏωμÎνα ζώα. ΜποÏοÏν επίσης να επηÏεάσουν το χόνδÏο των αφτιών και να τα κάνουν Îτσι πιο πεσμÎνα, ή να μειώσουν το μÎγεθος των σιαγόνων.
Οι εÏευνητÎÏ‚ εκτιμοÏν επίσης ότι η μείωση του όγκου του Ï€Ïόσθιου εγκεφάλου στα πεÏισσότεÏα εξημεÏωμÎνα ζώα οφείλεται κι αυτή σε διαταÏαχÎÏ‚ της ακÏολοφίας, η οποία επηÏεάζει Îμμεσα την ανάπτυξη του εγκεφάλου στÎλνοντας στο κεφάλι Îνα κÏίσιμο χημικό σινιάλο.
Όλα αυτά σημαίνουν ότι οι ανατομικÎÏ‚ ιδιαιτεÏότητες των εξημεÏωμÎνων ζώων είναι το αποτÎλεσμα της επιλογής πιο ήÏεμων ζώων για διασταÏÏωση.
«Η ενδιαφÎÏουσα αυτή ιδÎα, βασισμÎνη στην αναπτυξιακή βιολογία, μας φÎÏνει πιο κοντά στην επίλυση ενός Ï€Î±Î»Î¹Î¿Ï Î³Ïίφου. Î ÏοσφÎÏει μια ενοποιημÎνη υπόθεση την οποία μποÏοÏμε να εξετάσουμε» σχολιάζει ο ΜαÏκ Τζόνστον, αÏχισυντάκτης του Genetics.
Το σημαντικό είναι ότι η νÎα θεωÏία θα μποÏοÏσε να υποβληθεί σε Îλεγχο, καθώς άλλοι εÏευνητÎÏ‚ χαÏτογÏαφοÏν τα γονίδια που άλλαξαν με την εξημÎÏωση στο σκÏλο, την Î±Î»ÎµÏ€Î¿Ï ÎºÎ±Î¹ άλλα ζώα.
Η θεωÏία Ï€ÏοβλÎπει ότι οÏισμÎνα τουλάχιστον από αυτά τα γονίδια θα επηÏεάζουν τα κÏτταÏα της νευÏικής ακÏολοφίας.
ΚÏίμα που ο ΔαÏβίνος δεν ζει για να μάθει την απάντηση στο μυστήÏιο που τον Ï€Ïοβλημάτισε.


































