Οι δύο στενοί συνεργάτες του Σι και οι πιθανότητες παραμονής τους μετά το 2027

Δυτικές αναλύσεις προβάλλουν συχνά την κορυφή της κινεζικής ηγεσίας ως πεδίο πραξικοπημάτων που ετοιμάζονται, δολοπλοκιών και στελεχών που εποφθαλμιούν την εξουσία. Ο κινέζος αναλυτής Ντενγκ Γιουγουέν υποστηρίζει ότι τέτοιες αναγνώσεις αφήνουν έξω το ουσιαστικότερο στοιχείο: την καθημερινή λειτουργία του συστήματος εξουσίας στην Κίνα.

Στο 21ο Συνέδριο του Κόμματος, το 2027, θα δοκιμαστεί κρίσιμα το αν θα διατηρηθεί η δομή που εξουσιάζει σήμερα την Κίνα.

Το ζητούμενο είναι ποια είναι αυτή η δομή.

Σε ανάλυσή του ο κινέζος ειδικός Ντενγκ Γιουγουέν αναφέρει ότι η εξουσία που έχει συγκεντρώσει ο Σι, όσο μεγάλη κι αν είναι, δεν του επιτρέπει να διευθύνει αυτοπροσώπως τον τεράστιο μηχανισμό του κινεζικού κράτους ούτε το ίδιο το αχανές ΚΚΚ. Γι’ αυτό, όπως προσθέτει, του είναι απαραίτητοι στενοί συνεργάτες.

Οι συνεργάτες αυτοί, σύμφωνα με τον ειδικό, είναι ο πρωθυπουργός Λι Τσιανγκ, που κατέχει επισήμως τη δεύτερη θέση στην ιεραρχία, και ο Τσάι Τσι, μέλος της Μόνιμης Επιτροπής του Πολιτικού Γραφείου.

Μέσα στο 20ό Πολιτικό Γραφείο, κατά τον Γιουγουέν, ο Λι και ο Τσάι είναι οι δύο βοηθοί από τους οποίους ο Σι δεν μπορεί να στερηθεί. Ο ένας εποπτεύει τις κυβερνητικές υποθέσεις και ο άλλος τις κομματικές.

Μαζί με τον Σι συγκροτούν αυτό που ο Γιουγουέν ονομάζει «κεντρική τριάδα», το σχήμα που χαράσσει την πολιτική στην κορυφή της εξουσίας την περίοδο του Σι.

Ο κινέζος αναλυτής ξεκαθαρίζει πάντως ότι η σημερινή «τριάδα» δεν συνιστά φράξια ανάλογη με τη διαβόητη Συμμορία των Τεσσάρων της Πολιτιστικής Επανάστασης (1966-1976). Η ιστορική αναλογία που αντλεί αφορά τις σχέσεις εξουσίας ανάμεσα στον Μάο Τσετούνγκ, τον στρατιωτικό ηγέτη Λιν Μπιάο και τη σύζυγο του Μάο, Τσιανγκ Τσινγκ.

Οι ομοιότητες με το παρελθόν, διευκρινίζει, δεν αρκούν για να καλύψουν τις διαφορές, που βαραίνουν περισσότερο. Σήμερα, κατά τη διατύπωσή του, πρόκειται για πλαίσιο μέσω του οποίου γίνεται κατανοητή η εξουσία.

Ο στρατηγός Λιν Μπιάο δεν περιοριζόταν στον ρόλο του διαδόχου που είχε οριστεί επισήμως από τον Μάο. Ήταν και στρατιωτικός διοικητής, με πολεμικά επιτεύγματα, σημαντικό κύρος και μακροχρόνιες διασυνδέσεις στις ένοπλες δυνάμεις. Η Τσιανγκ διέθετε το μοναδικό προνόμιο ότι ήταν σύζυγος του Μάο, καθώς και το πολιτικό δίκτυο που είχε οικοδομήσει στη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης. Χωρίς τον Μάο κανένας από τους δύο δεν μπορούσε να ασκήσει εξουσία. Κανένας όμως δεν ήταν απόλυτα εξαρτημένος από την καθημερινή του έγκριση, και αυτό ίσχυε ιδίως για τον Λιν.

Σήμερα, τονίζει ο αναλυτής, ο Λι και ο Τσάι αποτελούν διαφορετικές περιπτώσεις. Την πολιτική τους άνοδο την οφείλουν και οι δύο στην εμπιστοσύνη που καλλιέργησαν με τον Σι όσο σταδιοδρομούσαν στην περιφερειακή και την κεντρική διοίκηση. Κανένας δεν διαθέτει το ανεξάρτητο πολιτικό κεφάλαιο του Λιν, πολύ λιγότερο τον οικογενειακό δεσμό που έδινε στην Τσιανγκ την ξεχωριστή της θέση.

Ως αποτέλεσμα, τα συμφέροντα που δένουν τον Σι, τον Λι και τον Τσάι είναι πιο ευθυγραμμισμένα από εκείνα που συνέδεαν τον Μάο, τον Λιν και την Τσιανγκ. Κανένας από τους δύο συνεργάτες δεν είναι σε θέση να στήσει ανεξάρτητα κέντρα εξουσίας έξω από την εξουσία του Σι.

Κατά τον κινέζο ειδικό, ο Σι έχει μοιράσει με σαφήνεια τις αρμοδιότητες ανάμεσα στον Λι και τον Τσάι και δεν αφήνει κανέναν από τους δύο να μονοπωλήσει την εξουσία στον τομέα του. Στηρίζεται και στους δύο, χωρίς να εκδηλώνει δημόσια έντονη προτίμηση προς τον έναν ή τον άλλον. Τουλάχιστον έως τώρα δεν διαφαίνονται ενδείξεις αντιπαράθεσης τόσο οξείας και ανοιχτής όσο εκείνη που χαρακτήριζε τις σχέσεις του Λιν με την Τσιανγκ.

Και οι δύο άνδρες κινούνται υπό την εξουσία του Σι. Η πρωθυπουργία του Λι, όμως, μαζί με τον ιδιαίτερο διοικητικό μηχανισμό του Κρατικού Συμβουλίου, του δίνει, σύμφωνα με τον Γιουγουέν, αρμοδιότητες διακυβέρνησης της χώρας που ο Τσάι δεν έχει.

Ο Τσάι είναι αναμφισβήτητα σημαντικός ώστε ο Σι να διατηρεί τον προσωπικό του έλεγχο επί της εξουσίας. Λειτουργεί όμως περισσότερο ως επικεφαλής διαχειριστής του κομματικού μηχανισμού που περιβάλλει τον ανώτατο ηγέτη, και η επιρροή του εξαρτάται σε μεγαλύτερο βαθμό από τον ίδιο τον Σι. Και οι δύο συνεργάτες έχουν εξαιρετική σημασία. Η εγγύτητα στον Σι, από μόνη της, δεν αποτελεί λόγο για να αντιστραφεί η σχετική τους θέση στην ιεραρχία.

Το προβάδισμα του Λι, κατά τον Γιουγουέν, βρίσκεται στην οικονομία. Η Κίνα αντιμετωπίζει παρατεταμένη κρίση στην αγορά ακινήτων, χρέος των τοπικών κυβερνήσεων, ασθενή εγχώρια ζήτηση και συνεχιζόμενη στρατηγική πίεση από τις ΗΠΑ. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι μακροπρόθεσμες φιλοδοξίες του Σι δεν μπορούν να υλοποιηθούν χωρίς λειτουργική οικονομία. Ο Σι μπορεί να ορίζει τη γενική πολιτική κατεύθυνση, συνεχίζει ο Γιουγουέν, το Κρατικό Συμβούλιο όμως το εμπιστεύτηκε στον Λι, μακροχρόνιο συνεργάτη με εκτεταμένη εμπειρία στη διαχείριση περιφερειακών οικονομιών, επειδή χρειάζεται κάποιον πολιτικά αξιόπιστο και ικανό να φέρνει αποτελέσματα.

Ο ειδικός θεωρεί απίθανο να παραμείνουν και οι δύο στη Μόνιμη Επιτροπή, αφού ο Σι πρέπει να δημιουργήσει χώρο για την προώθηση άλλων συνεργατών του. Εκτιμά ότι ο Λι έχει περισσότερες πιθανότητες να κρατήσει τη θέση του εκεί, όχι απλώς επειδή ο Τσάι είναι μεγαλύτερος σε ηλικία, αλλά επειδή οι δύο άνδρες επιτελούν διαφορετικές πολιτικές λειτουργίες.

Μείνετε σε επαφή μαζί μας:
Κάντε like κι ακολουθήστε τη σελίδα μας στο Facebook
Στο Twitter: Follow