Η νέα ετήσια έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Τουρκία απευθύνει σαφείς και αυστηρές αιχμές στην Άγκυρα. Ευθέως τίθενται ζητήματα σεβασμού της κυριαρχίας και του Διεθνούς Δικαίου.
Κεντρικό σημείο της ευρωπαϊκής κριτικής αποτελεί το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Η Κομισιόν, με απόλυτη διατύπωση, χαρακτηρίζει τη συμφωνία ρητά «άκυρη και ανυπόστατη» (null and void). Επισημαίνει ότι η ενέργεια αυτή παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων χωρών και δεν μπορεί να παραγάγει κανένα έννομο αποτέλεσμα.
Η έκθεση επαναφέρει επίσης επιτακτικά το casus belli που έχει ψηφίσει η τουρκική εθνοσυνέλευση από το 1995, για την περίπτωση που η Ελλάδα ασκήσει το νόμιμο δικαίωμά της να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια. Την ίδια ώρα, οι Βρυξέλλες ασκούν σφοδρή κριτική στις τουρκικές αξιώσεις για αποστρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών. Επικρίνουν την εισαγωγή της αναθεωρητικής θεωρίας της «Γαλάζιας Πατρίδας» στα σχολικά εγχειρίδια της γείτονος, καθώς και την τακτική των υπερπτήσεων.
Ξεχωριστή έμφαση δίνεται στις τουρκικές παρεμβάσεις για το έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας και Κύπρου. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επικρίνει απερίφραστα την απόπειρα παρεμπόδισης ενός κρίσιμου ευρωπαϊκού έργου κοινού ενδιαφέροντος. Στο ίδιο πλαίσιο καταγράφονται αρνητικά οι έντονες αντιδράσεις της Άγκυρας σε ελληνικές αμυντικές επιλογές, όπως η ανάπτυξη συστημάτων Patriot στην Κάρπαθο και η μεταστάθμευση F-16 στην Κύπρο, αλλά και οι ενστάσεις της για τον ελληνικό θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό.
Αδιαπραγμάτευτη εμφανίζεται η στάση της Κομισιόν και στο Κυπριακό. Η έκθεση απορρίπτει κατηγορηματικά την τουρκική ρητορική περί λύσης «δύο κρατών». Απαιτεί την άμεση ανάκληση των μονομερών τετελεσμένων που επιχειρούνται στην περίκλειστη πόλη των Βαρωσίων και καταδικάζει απερίφραστα τις νέες συμφωνίες που συνάπτει η Άγκυρα με το ψευδοκράτος.
Το κείμενο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής διαπιστώνει ότι η ευθυγράμμιση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής με εκείνη της Ε.Ε. βρίσκεται στο ιστορικό ναδίρ του 4%. Το μήνυμα που αποτυπώνεται είναι ξεκάθαρο: οποιαδήποτε ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας περνά υποχρεωτικά και αποκλειστικά μέσα από τον έμπρακτο σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου και της αδιαπραγμάτευτης κυριαρχίας των κρατών-μελών.

































