Σε χωράφι που δεσπόζει πάνω από καταπράσινη κοιλάδα του νότιου Λιβάνου, κάτοικοι του Ζιμπκίν κρατιούνταν στα κλαδιά και μάζευαν τις ελιές. Κοντά στους αγρότες βρίσκονταν στρατιώτες του λιβανικού στρατού.
Το Ζιμπκίν γειτονεύει με τη «ζώνη ασφαλείας» που έχει αυτοανακηρύξει το Ισραήλ στον νότιο Λίβανο. Εκεί τα ισραηλινά στρατεύματα έχουν κατεδαφίσει δεκάδες χωριά, με το επιχείρημα ότι η Χεζμπολάχ είχε ενσωματωθεί σε υποδομές αμάχων. Η οργάνωση απορρίπτει τον ισχυρισμό. Ισραηλινοί βομβαρδισμοί πλήττουν συχνά την κοιλάδα κάτω από τους ελαιώνες, μολονότι οι δύο πλευρές συμφώνησαν εκεχειρία τον Ιούνιο.
Την ίδια περίοδο Παλαιστίνιοι, ισραηλινές οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα και ο ΟΗΕ καταγράφουν άνοδο της βίας και των κλοπών ελαιοκάρπου από Ισραηλινούς εποίκους στη Δυτική Όχθη, που βρίσκεται υπό ισραηλινή κατοχή. Φόβο για την ασφάλειά τους έχουν και οι Λιβανέζοι αγρότες. Η σύγκρουση διαταράσσει έτσι ξανά την ετήσια συγκομιδή.
Δεμένοι με τον τόπο τους
Παρά τον κίνδυνο, οι αγρότες γυρίζουν σε χωράφια που καλλιεργούν γενιές ολόκληρες. Είναι αποφασισμένοι να μαζέψουν σοδειά που συγκαταλέγεται στις βασικές πηγές εισοδήματος και διατροφής τους.
Ο Άλι Μπιζιέ, αγρότης 65 ετών από το Ζιμπκίν, είπε ότι δεν είχε άλλη επιλογή από το να επιστρέψει στα χωράφια.
«Η γη είναι δική μου, από αυτήν βιοπορίζομαι, και η συγκομιδή είναι εκείνη που περιμένουμε από τη μία χρονιά στην άλλη», ανέφερε, καθισμένος κάτω από τα κλαδιά μιας ελιάς. «Με τον τόπο αυτό, με τα φυτά και τις καλλιέργειες, είμαστε δεμένοι. Δεν τα εγκαταλείπουμε».
Μετά την εκεχειρία ανάμεσα στο Ισραήλ και τη Χεζμπολάχ, πολλές οικογένειες γύρισαν στο Ζιμπκίν. Η κατάσταση μένει ωστόσο ασταθής, δήλωσε ο τοπικός αξιωματούχος Ραέφ Μπιζιέ.
«Οι βομβαρδισμοί και οι επιθέσεις που συνεχίζονται στα περίχωρα του χωριού έχουν, όπως είναι φυσικό, προκαλέσει ανησυχία και πανικό στους κατοίκους», είπε.
Ο κίνδυνος ώθησε τους κατοίκους να ζητήσουν συνοδεία του λιβανικού στρατού ως τα χωράφια τους. Ούτε έτσι ένιωθαν ασφαλείς, σύμφωνα με τον Μουσταφά Μπαρακάτ, ξυλουργό 50 ετών.
Με τον φόβο ισραηλινού χτυπήματος
«Αν οι Ισραηλινοί αποφασίσουν να μας βλάψουν, έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν, ακόμη και να πλήξουν τον στρατό», είπε. «Τον λιβανικό στρατό τον έχουν χτυπήσει πάνω από μία φορά».
Από ισραηλινές επιθέσεις έχουν σκοτωθεί 26 Λιβανέζοι στρατιώτες το 2026, σύμφωνα με ανακοινώσεις που δημοσίευσε ο λιβανικός στρατός στην πλατφόρμα X. Ο στρατός της χώρας δεν μετέχει στη σύγκρουση της Χεζμπολάχ με το Ισραήλ.
Απαντώντας σε ερωτήματα του Reuters, ο ισραηλινός στρατός δήλωσε ότι οι επιθέσεις του στον Λίβανο στρέφονται κατά της Χεζμπολάχ και των υποδομών της και δεν έχουν στόχο τον λιβανικό στρατό ή τους αμάχους. Πρόσθεσε ότι εργάζεται ώστε να καταστεί εφικτή η συγκομιδή των ελιών και να βοηθηθούν οι κάτοικοι να την πραγματοποιήσουν.
Σε αναρτήσεις στον ιστότοπο του ισραηλινού στρατού αναφέρεται ότι 38 Ισραηλινοί στρατιώτες έχουν σκοτωθεί στον νότιο Λίβανο μέσα στο 2026.
Η συγκομιδή ακολουθεί πλέον άλλους ρυθμούς
Παλαιότερα οι μέρες του Μπαρακάτ στον ελαιώνα άρχιζαν νωρίς το πρωί και κρατούσαν ως τη δύση του ήλιου. Τώρα μένει στο χωράφι μόνο τις ώρες που είναι παρών ο λιβανικός στρατός.
Ο κίνδυνος έχει μεταβάλει μια ασχολία που κάποτε έδινε στις οικογένειες αφορμή να μαζευτούν και να μοιραστούν τον κόπο της συγκομιδής.
«Στο παρελθόν την περίοδο της συγκομιδής την αντιμετωπίζαμε σαν εκδρομή», είπε. Πήγαινε στα χωράφια με την οικογένειά του και ετοίμαζαν όλοι μαζί φαγητό.
«Τώρα τα παιδιά δεν γίνεται να τα φέρεις. Μπορεί να αρχίσουν βομβαρδισμοί και να τραυματιστούν», ανέφερε.
Η σύγκρουση έχει επηρεάσει τη συγκομιδή και με διαφορετικό τρόπο.
«Δεν στάθηκε δυνατό να φροντίσουμε τις ελιές μας, γι’ αυτό και δεν απέδωσαν όσο συνήθως», είπε ο Άλι, που είχε μείνει εκτοπισμένος επί αρκετούς μήνες. Η φετινή σοδειά, όπως ανέφερε, ήταν η μισή από τη συνηθισμένη.
Ο Άλι δήλωσε ότι ελπίζει να μην κλιμακωθεί άλλο η κατάσταση και να μην αναγκαστεί η οικογένειά του να αφήσει ξανά το σπίτι. Πολλοί κάτοικοι του Ζιμπκίν, όμως, προετοιμάζονταν για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Κάποιοι εξακολουθούν να πληρώνουν ενοίκιο για διαμερίσματα σε περιοχές βορειότερα, ενώ άλλοι έχουν ήδη εξασφαλίσει κατάλυμα σε περίπτωση νέας κλιμάκωσης.
Ο πόλεμος σκιάζει τη συγκομιδή για τέταρτη χρονιά στη σειρά. Οι αγρότες αρνούνται να αφήσουν τα χωράφια τους.
«Η γη αυτή είναι η ταυτότητά μας, το διαβατήριο που κουβαλάμε», δήλωσε ο Μπαρακάτ. «Αν την εγκαταλείψουμε, τότε μένουμε πραγματικά χωρίς ταυτότητα».

































