Η εξάπλωση της πανώλης (ή πανούκλας) που σκότωσε τουλάχιστον το ένα τρίτο του πληθυσμού στην Ευρώπη τον Μεσαίωνα, οφειλόταν κυρίως στα παράσιτα των ανθρώπων και όχι στα τρωκτικά. Ενώ η εξάπλωση μιας -έως τώρα άγνωστης αιτιολογίας- επιδημίας που αφάνισε το 80% των Ατζτέκων στο Μεξικό, οφειλόταν κατά πάσα πιθανότητα σε εντερική σαλμονέλα.
Στα συμπεράσματα αυτά κατέληξαν δύο νέες έρευνες που έρχονται να ρίξουν νέο φως σε δύο περιστατικά, τα οποία έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη τόσο της Γηραιάς Ηπείρου, όσο και του Νέου Κόσμου.
Στην πρώτη μελέτη, Νορβηγοί και Ιταλοί επιστήμονες των Πανεπιστημίων του Όσλο και της Φεράρα, με επικεφαλής τον καθηγητή Νιλς Στένσεθ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο επιστημονικό έντυπο Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS), σύμφωνα με το BBC, συμπέραναν ότι οι ψύλλοι και οι ψείρες στο σώμα των ανθρώπων και όχι οι αρουραίοι και τα άλλα τρωκτικά -όπως θεωρείτο έως τώρα- ήtαν οι βασικοί φορείς διάδοσης της πανώλης που σκότωσε περίπου 25 εκατομμύρια Ευρωπαίους την περίοδο 1347 - 1451.
Χρησιμοποιώντας ιστορικά αρχεία για την εξέλιξη της επιδημίας και τους θανάτους σε εννέα ευρωπαϊκές πόλεις, καθώς και τεχνικές υπολογιστικής προσομοίωσης, οι ερευνητές μοντελοποίησαν τη δυναμική της εξάπλωσής της. Κατέληξαν έτσι στην εκτίμηση ότι ούτε οι αρουραίοι, ούτε η εξάπλωση του βακτηρίου μέσω του αέρα ευθύνονταν, αλλά οι ψύλλοι και οι ψείρες που πηδούσαν από άνθρωπο σε άνθρωπο και τρέφονταν μολυσμένο αίμα.
Κατά τους επιστήμονες, μόνο έτσι θα μπορούσε να εξηγηθεί η τόσο ταχεία εξάπλωση της φονικής επιδημίας. «Θα ήταν απίθανο να έχει εξαπλωθεί τόσο γρήγορα, αν μεταδιδόταν από τους αρουραίους, από ό,τι από σε άνθρωπο σε άνθρωπο» εξηγεί ο Δρ Στένσεθ.
Η πανώλη εξακολουθεί να ενδημεί σε κάποιες χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Νότιας Αμερικής, διατηρούμενη σε πληθυσμούς...
Πηγή/Περισσότερα: in.gr


































