Δεν χρειάζεται καμία γενετική τροποποίηση: ένα σπρέι για καλλιέργειες που αναπτύχθηκε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης φαίνεται να αυξάνει τη σοδειά σιτηρών κατά το θεαματικό ποσοστό του 20%, ενώ επιπλέον βοηθά το φυτό να ανακάμπτει από την ξηρασία.
Η νέα προσέγγιση, η οποία παρουσιάζεται στο περιοδικό Nature, ουσιαστικά παρεμβαίνει στη φυσιολογία του σιταριού για να βελτιώσει την παροχή σακχάρων στους αναπτυσσόμενους σπόρους.
Οι εργαστηριακές δοκιμές «δίνουν πολλές υποσχέσεις για μια τεχνική που θα μπορούσε στο μέλλον να αλλάξει δραστικά τον τρόπο που καλλιεργούμε όχι μόνο το σιτάρι αλλά πολλά διαφορετικά φυτά» σχολιάζει ο καθηγητής Μπεν Ντέιβις του Τμήματος Χημείας της Οξφόρδης, επικεφαλής της μελέτης.
«Η Πράσινη Επανάσταση του 20ού αιώνα ήταν μια περίοδος κατά την οποία δημιουργήθηκαν πιο ανθεκτικές ποικιλίες σταριού υψηλής απόδοσης -μια καινοτομία για την οποία έχει υποστηριχθεί ότι έσωσε ένα δισεκατομμύριο ζωές.
»Αναπτύσσοντας νέες χημικές μεθόδους, βασισμένες στη βιολογία, μπορούμε να διασφαλίσουμε τις πηγές τροφίμων και να συνεχίσουμε αυτήν την κληρονομιά» λέει ο καθηγητής.
Οι αναπτυσσόμενοι σπόροι των σιτηρών παράγουν άμυλο αξιοποιώντας ως πρώτη ύλη το βασικό προϊόν της φωτοσύνθεσης, το σάκχαρο σουκρόζη που όλοι γνωρίζουμε ως επιτραπέζια ζάχαρη.
Η βασική ιδέα της νέας μεθόδου προήλθε από την εταιρεία Rothamsted Research, ανακάλυψε ότι ένα φυσικό σάκχαρο με τη συντομογραφία Τ6P (6-φωσφορική τρεχαλόζη) παίζει κρίσιμο ρόλο σε αυτή τη διαδικασία: όσο περισσότερο T6P υπάρχει διαθέσιμο στο φυτό, τόσο μεγαλύτερη είναι η παροχή σουκρόζης στους καρπούς και τόσο μεγαλύτερη η σοδειά.
Η Rothamsted Research απευθύνθηκε στη συνέχεια στους χημικούς του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης
Οι δοκιμές, οι οποίες έγιναν σε ελεγχόμενες συνθήκες εργαστηρίου, έδειξαν ότι ακόμα και ένας ψεκασμός με διάλυμα του T6P αρκεί για να αυξήσει τη σοδειά. Όταν τα φυτά ψεκ...
Πηγή/Περισσότερα: in.gr
Η νέα προσέγγιση, η οποία παρουσιάζεται στο περιοδικό Nature, ουσιαστικά παρεμβαίνει στη φυσιολογία του σιταριού για να βελτιώσει την παροχή σακχάρων στους αναπτυσσόμενους σπόρους.
Οι εργαστηριακές δοκιμές «δίνουν πολλές υποσχέσεις για μια τεχνική που θα μπορούσε στο μέλλον να αλλάξει δραστικά τον τρόπο που καλλιεργούμε όχι μόνο το σιτάρι αλλά πολλά διαφορετικά φυτά» σχολιάζει ο καθηγητής Μπεν Ντέιβις του Τμήματος Χημείας της Οξφόρδης, επικεφαλής της μελέτης.
«Η Πράσινη Επανάσταση του 20ού αιώνα ήταν μια περίοδος κατά την οποία δημιουργήθηκαν πιο ανθεκτικές ποικιλίες σταριού υψηλής απόδοσης -μια καινοτομία για την οποία έχει υποστηριχθεί ότι έσωσε ένα δισεκατομμύριο ζωές.
»Αναπτύσσοντας νέες χημικές μεθόδους, βασισμένες στη βιολογία, μπορούμε να διασφαλίσουμε τις πηγές τροφίμων και να συνεχίσουμε αυτήν την κληρονομιά» λέει ο καθηγητής.
Οι αναπτυσσόμενοι σπόροι των σιτηρών παράγουν άμυλο αξιοποιώντας ως πρώτη ύλη το βασικό προϊόν της φωτοσύνθεσης, το σάκχαρο σουκρόζη που όλοι γνωρίζουμε ως επιτραπέζια ζάχαρη.
Η βασική ιδέα της νέας μεθόδου προήλθε από την εταιρεία Rothamsted Research, ανακάλυψε ότι ένα φυσικό σάκχαρο με τη συντομογραφία Τ6P (6-φωσφορική τρεχαλόζη) παίζει κρίσιμο ρόλο σε αυτή τη διαδικασία: όσο περισσότερο T6P υπάρχει διαθέσιμο στο φυτό, τόσο μεγαλύτερη είναι η παροχή σουκρόζης στους καρπούς και τόσο μεγαλύτερη η σοδειά.
Η Rothamsted Research απευθύνθηκε στη συνέχεια στους χημικούς του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης
Οι δοκιμές, οι οποίες έγιναν σε ελεγχόμενες συνθήκες εργαστηρίου, έδειξαν ότι ακόμα και ένας ψεκασμός με διάλυμα του T6P αρκεί για να αυξήσει τη σοδειά. Όταν τα φυτά ψεκ...
Πηγή/Περισσότερα: in.gr


































