Κάθε καλοκαίρι παίζεται στα ελληνικά λιμάνια η ίδια γνώριμη σκηνή. Ο ήλιος καίει, οι βαλίτσες σέρνονται πάνω στο τσιμέντο, οικογένειες με μικρά παιδιά ψάχνουν μια λωρίδα σκιάς και ηλικιωμένοι περιμένουν όρθιοι, ανάμεσα σε αυτοκίνητα, φορτηγά, κάβους και μηχανές που δουλεύουν. Μόλις ανοίξει ο καταπέλτης, ξεκινά μια μικρή άσκηση ταχύτητας: άλλοι κατεβαίνουν, άλλοι ανεβαίνουν, τα οχήματα περιμένουν και οι λιμενικοί προσπαθούν να βάλουν τάξη σε έναν χώρο που συχνά δεν σχεδιάστηκε ποτέ για τόσο κόσμο. Η εικόνα θα μπορούσε να μοιάζει με αναπόφευκτο κομμάτι των καλοκαιρινών διακοπών. Δεν είναι, όμως. Είναι κυρίως το αποτέλεσμα μιας χώρας που στηρίζεται όσο λίγες στη θάλασσα, αλλά εξακολουθεί να αντιμετωπίζει πολλά από τα λιμάνια της σαν απλές τσιμεντένιες προβλήτες και όχι σαν σύγχρονους σταθμούς μεταφοράς ανθρώπων.Το τρίμηνο Ιουλίου – Σεπτεμβρίου περισσότεροι από 19 εκατομμύρια άνθρωποι περνούν από ελληνικά λιμάνια. Αποτελεί επιβάτες που ταξιδεύουν προς τα νησιά, επιστρέφουν στην ηπειρωτική χώρα, μετακινούνται για εργασία ή συνοδεύουν οχήματα και εμπορεύματα. Παρ’ όλα αυτά, σε πολλά σημε
Διαβάστε περισσότερα |