Από ένα γυμνάσιο της Κρήτης έρχεται ένα απλό κομμάτι χαρτί που φέρνει στην επιφάνεια τον κοινωνικό αποκλεισμό και τις ανισότητες μέσα στις σχολικές αίθουσες. Με ελάχιστες λέξεις, ένα παιδί Ρομά μίλησε για τον ρατσισμό, την απομόνωση και τη βαθιά ντροπή που νιώθει την ώρα των μαθημάτων.
Το γραπτό προέκυψε από σχολική εργασία. Ο μαθητής κλήθηκε να περιγράψει την εμπειρία του στο νέο σχολείο και τα εμπόδια που συναντά. Η καθηγήτριά του, αφού το διάβασε, το ανέβασε ανώνυμα στο διαδίκτυο, με σκοπό να σημάνει συναγερμό για την πραγματικότητα που βιώνουν δεκάδες παιδιά.
Η πίεση των μαθησιακών κενών
Στο σύντομο κείμενό του ο ανήλικος αναφέρεται στον μοναδικό του φίλο και στην πίεση της τάξης, που τη ζει ως δυσβάσταχτη.
«Σου γράφω αυτό το μήνυμα, για το γυμνάσιο, για να σου πω πώς περνάω. Περνάω καλά με τον φίλο μου τον Τάσο. Έχει κυλικείο. Μου αρέσει λίγο γιατί μας λένε γύφτους και μας βάζουν μαθήματα που δεν μπορούμε να τα κάνουμε και ντρεπόμαστε, αλλά είναι εντάξει».
Η εκπαιδευτικός Λίλα Τρουλινού, που μοιράστηκε το γραπτό, χαρακτηρίζει τη φετινή χρονιά κομβική. Το σχολείο υποδέχθηκε αρκετά παιδιά Ρομά και ενέταξε στο πρόγραμμά του τάξη ΖΕΠ, τις Ζώνες Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας.
Τα παιδιά αυτά τα περιγράφει ζωηρά, αεικίνητα και απολύτως αυθόρμητα. «Η συμπεριφορά τους, ο λόγος τους είναι άμεσος και ευθύβολος. Ακολουθούνε τη μοίρα των γονιών τους, που μετακινούνται συνέχεια, σε χωριά, σε αγορές», λέει. Προσθέτει, πάντως, ότι η συντριπτική πλειονότητά τους φτάνει στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση με τεράστια ελλείμματα στη γραφή και την ανάγνωση.
Πίκρα και σιωπή στην Α’ Γυμνασίου
Ο μαθητής που έγραψε το γράμμα είναι ένα από αυτά τα παιδιά. Στο δημοτικό οι δάσκαλοι μιλούσαν για μαθητή με ιδιαίτερα χαρίσματα. Στην Α’ Γυμνασίου, όμως, μένει αποτραβηγμένος. Η καθηγήτριά του τον περιγράφει ως σιωπηλό αγόρι, με «σοβαρότητα χιλίων ενηλίκων». Παρέα κάνει σχεδόν αποκλειστικά με τον μικροκαμωμένο ξάδελφό του.
«Έχει τόση θλίψη στα μάτια και τόση πίκρα. Πονάει η ψυχή μου», τονίζει η ίδια. Εξηγεί ότι η αδυναμία του να παρακολουθήσει την ύλη μετατρέπεται κάθε μέρα σε εφιάλτη και ντροπή.
Για την αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων έχουν συσταθεί οι Ζώνες Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας (ΖΕΠ). Πρόκειται για εκπαιδευτικά προγράμματα ειδικού σχεδιασμού, που λειτουργούν σε σχολεία. Στόχος τους είναι η ομαλή ένταξη και η στήριξη μαθητών από ευάλωτα κοινωνικοοικονομικά περιβάλλοντα, όπως παιδιά Ρομά, πρόσφυγες και παλιννοστούντες. Τους δίνουν τα απαραίτητα εργαλεία ώστε να γεφυρωθούν οι μαθησιακές ανισότητες.

































